+:..:+ ❤ กระต่ายมินบนเตียงหมาป่าคยู ❤ +:..:+

อันยองค่า วันนี้มาอัพฟิคเรื่องเตียงแล้วเน๊

หลังจากที่ห่างหายไปเกือยอาทิตย์เลย พอดีมีเรื่องนิดหน่อย ตอนแรกว่าจะแต่งมาลงให้ทันตอนวันเกิดป๋ากะวอน การ์ดวันเกิดก็ทำไว้แล้วด้วย แต่ไม่มีอารมณ์มาอัพ - -

เมื่อวันอาทิตย์ก็จะตายเอา งานสุมหัวเยอะมาก ต้องรีบปั่น (เพราะชอบดอง โทษตัวเองนี่แหละ)

นอนไปแค่ 4 ชั่วโมงเองคืนนั้น ตอนเช้าก็รีบกระหืดหระหอบไปส่ง แต่ปารกฎว่า อาจารย์บอกว่ายังไม่ต้องส่ง คือจะต้องมาคุยรายละเอียดงานก่อน ว่าได้หรือไม่ มันเป็นงานเกี่ยวกับการเขียนโปรเจคน่ะ ฮือๆ

แล้วมีคนไปคุยกับอาจารย์แค่ 10 กว่าคน จาก 80 คน ซึ่งก็ไม่มีใครได้ส่งไปซักคน

โห่..พระเจ้า อยากจะวิ่งเอาหัวชนกำแพงซะจริง อุตส่าห์นั่งงมทำรายงาน จนประสาทเบลอไปเลย...TT^TT

วันนี้ได้ฤกษ์ดีเพราะไม่มีเรียน หุหุ เลยตั้งใจเอาฟิคมาลง ฉลองวันวาเลนไทน์ซะเลย

อ่านกันให้ชุ่มปอด ชุ่มหัวใจ คริคริ ~

จริงนะครับ

โอ้ยยย...นายปล่อยชั้นได้แล้ว ชั้นเจ็บนะ 

.

ซองมินฟึดฟัดอยู่ในอ้อมกอด คยูฮยอนเบียดกายแนบแน่น ทำให้อีกร่างเซถลาไปตามแรง จนสะดุดกับขอบเตียงด้านหลัง ฉุดพาให้ให้ร่างทั้งสอง ลงไปกระแทกกับที่รองรับอย่างรวดเร็ว

.

.

อ๊ะ!!!......

.

ใบหน้าสวยตื่นตระหนก ดวงตากลมโตเปล่งประกายจ้องมองหน้าอีกคน กลีบปากบางสีแดงแย้มระเรื่อ ช่างเย้ายวนให้คนด้านบน โน้มหน้าเข้าหาอย่างห้ามใจไม่อยู่

.

.

แกร๊ก.......แอ๊ดดดดด

.

.

ซองมิน!! เสียงเรียกชื่อคนตัวเล็กดังขึ้น ทำให้ร่างทั้งสอง ถึงกับสะดุ้งเฮือก ซองมินผลักคยูฮยอนออกไปทันที

ดงแฮ

เอ่อ...ชะ...ชั้นไม่นึกว่านายสองคนกำลัง...เอ่อ...ชั้นขอโทษ

.

ปึ้ง.........ทันทีที่พูดจบเสียงปิดประตูก็ดังขึ้น ซองมินรีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินตามร่างนั้นออกไป

.

เดี๋ยวดงแฮ..นายกำลังเข้าใจผิด

คยูฮยอนเงยหน้ามองตามร่างบางที่กำลังเดินออกไป คำพูดที่ได้ยินกลับทำให้รู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที TT__TT

.

.

..

.

.

.

555 จริงเหรอเนี่ยดงแฮ ขนาดนั้นเลย เสียงหัวเราะของลีดเดอร์ร่างบาง ดังอย่างหยุดไม่อยู่

อื้อ ชั้นเห็นแล้วก็ยังอึ้ง

แหม่เว้ย เจ้าคยูมันไวไฟจริงๆ

.

เด็กๆก็งี้แหละน่า...ไม่เสียแรงจริงๆ 

คังอินพูดไปยิ้มไป จนลีดเดอร์สุดที่รักค้อนขวับตาถลึงใส่เข้าให้ ก่อนจะง้างมือบางตีเข้าที่ไหลดัง.......ป๊าบ.........

.

ไม่เสียแรงอะไร..ห๊า

ป่ะ..ป่าวจ๊ะที่รัก

เดี๊ยะๆๆ มีลับลมคมในอะไรไม่บอก

.

เออว่าแต่ทึกกี้จะซื้อเตียงให้คยูจริงหรือป่าวเนี่ย คังอินถามขึ้นมาอย่างสงสัย

เปล่าหรอก ก็แค่บอกว่าจะซื้อให้เท่านั้น เห็นชอบมาเซ้าซี้ให้ซื้ออยู่ได้ ก็เลยพูดไปงั้นๆ....เออนี่แล้วได้ข่าวว่าซองมินซื้อเตียงมาใหม่อีกเหรอ

อืมใช่ เตียงใหญ่ซะด้วย ไม่รู้ว่าซื้อมาเผื่อให้ใครนอนด้วยหรือป่าว...

.

คึคึคึคึคึ ~ เสียงหัวเราะร่วนดังคิกคักอย่างสนุกสนาน เมื่อแต่ละคนคิดกันไปต่างๆนาๆ

.

.

.

เฮ้อ ที่พวกพี่เค้าพูดกันเนี่ย ผมได้ยินนะ พูดกันอย่างสนุกเชียว แต่ผมคิดว่า ซองมินคงต้องโกรธแน่ๆเลยที่ดงแฮเข้ามาเห็นแบบนั้นน่ะ แต่ผมก็คิดว่าซองมินก็ชอบผมเหมือนกันนะ ฮิฮิ แต่คงไม่อยากให้ใครู้ตอนนี้ละมั้ง

.

อ่อ ผมลืมแนะนำตัว สวัสดีครับ ผมโจคยูฮยอน น้องเล็กสุดของบ้านนี้ คราวที่แล้วซองมินเป็นคนมาเล่าซินะ คราวนี้ผมมาเล่ามั่งแล้วกันนะครับ .... ^^

.

ผมได้ยินที่พี่อีทึกพูดหมดแล้ว พี่เค้าก็โกหกผมจริงๆด้วย บอกว่าจะซื้อเตียงให้

แต่ความหวังของผมก็ไม่ได้แตกสลายไปซักหน่อย ผมกลับดีใจซะอีก เพราะตอนนี้ผมไม่อยากได้เตียงแล้ว แต่ผมไปนอนเตียงซองมินมากกว่า *ยิ้มหวาน*

.

.

.........................

.

.

ในระหว่างรับประทานอาหารเย็นกันที่โต๊ะกินข้าว ทุกคนต่างก็เงียบ แต่ละคนก็กินกันไป แต่ผมนี่ซิ กินไปก็มองหน้าซองมินไป เวลาซองมินกินข้าวนี่เหมือนเด็กเลยน๊า ตักข้าวแต่ละคำๆเข้าปาก แล้วเคี้ยวหนุบหนับน่ารักชะมัดเลยครับ >//<

.

นี่ซองมิน..นายซื้อเตียงใหม่มาเหรอ งั้นก็ให้คยูอยอนไปนอนด้วยคนซิ พี่จะได้ไม่ต้องซื้อเตียงให้คยูน่ะ อีทึกเอ่ยขึ้นมา ตอนที่ซองมินกะลังตักข้าวเข้าปาก

ร่างเล็กถึงกะสะอึกฮวบ ข้าวในช้อนก็ร่วงหล่นลงสู่จาน เม็ดข้าวเกาะติดที่ข้างแก้ม

ทำเอาผมขำกับคนตรงหน้าเลยทีเดียว ..... ก็คนมันน่ารักนี่ครับ....ผมอยากจะเอื้อมมือไปปัดออกให้ซะจริงเลย แต่ซองมินก็ยกมือมาปัดออกก่อนซะแล้วนี่... ^^

.

อ่อ....ฮะ ซองมินตอบไป เพราะความจริงแล้ว เค้าก็ให้ผมไปนอนเตียงแล้วด้วยนี่นา

แต่ผมสังเกตุเห็นนะ พอพี่ทึกพูดจบ ซองมินก็แก้มแดงแปร๊ดขึ้นมาทันทีเลย

คยูฮยอน พี่ไม่ซื้อเตียงให้นายแล้วนะ นายไปนอนกับซองมินแล้วกัน พี่ทึกกล่าวเสียงเรียบ แต่ใบหน้าก็ยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์ ซึ่งคนอย่างคนผมก็รับรู้ได้.....พี่ทึกช่างรู้ใจผมซะจริงๆเลย.....

ครับ ผมตอบยิ้มๆให้พี่ทึกและก็ซองมิน แต่แป๊บเดียวก็มีเสียงแซวขึ้น

.

โห แบบนี้ก้เรียบร้อยเลยซิ

เรียบร้อยอะไรชีวอน ร่างเล็กที่นั่งข้างๆ ขมวดคิ้วถามขึ้นอย่างซื่อๆ

โธ่ๆๆ ซองมิน ....ก็เรียบร้อยโรงเรียนหมาป่าอย่างคยูฮยอนน่ะซิ 555 ชีวอนหัวเราะดังลั่น ทำเอาคนอื่นๆต่างก็พากันหัวเราะตามไปด้วย

ทำไมชีวอนพูดแบบนี้ละครับ ผมก็เขินแย่นะ ทำไมต้องคิดว่าผมจะหื่นซะขนาดนั้นเนี่ย หึหึ...

ซองมินก็เขินไม่น้อยเลยนะครับ แก้มจากที่เคยแดงอยู่เล็กน้อย ตอนนี้กลับยิ่งแดงมากขึ้นกว่าเก่าซะอีก

.

บ้าซิ... ซองมินตวาดใส่อย่างข้างๆคูๆ

แล้วไม่นั้น นายจะซื้อเตียงมาซะใหญ่ทำไมล่ะ ถ้าไม่ซื้อมาเพื่อให้คยูฮยอนนอนน่ะ ดงแฮก็พูดแซวขึ้นมาบ้าง ทำเอาซองมินถึงกับอึ้งตอบไม่ออกเลย

นั่นซินะ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าซองมินซื้อเตียงใหญ่มา เพือให้ผมนอนด้วยหรือป่าว อิอิ

.

ไม่คุยด้วยแล้ว ไปดีกว่า ซองมินรีบลุกขึ้นทันที เพื่อกลบเกลื่อนสีหน้าและท่าทางของตัวเอง

ผมจะลุกไปก็ยังไงอยู่ เดี๋ยวซองมินก็ยิ่งโดนแซวหนักเข้าไปอีก ผมก็เลยต้องนั่งกินต่อข้าวจนหมด คอยรับชะตากรรมที่ถูกคนอื่นแซวอยู่ตลอดเวลา .... แต่ผมกลับชอบซะอีก ดูเหมือนทุกคนจะเชียร์ผมยิ่งกว่าอะไรดี ....

.

.

.........................

.

.

หลังจากที่ทุกคนต่างก็กินข้าวเย็นกันจนหมด จนถึงเวลานอน ต่างก็แยกย้ายไปตามห้องนอนของตัวเอง เช่นเดียวกับผมเหมือนกัน

.

.

คยูฮยอน!!.... นายมานอนเตียงชั้นแล้วทำไมยังไม่อาบน้ำอีก เดี๋ยวที่นอนก็เลาะหมดหรอ ซองมินทำสีหน้าไม่พอใจใส่ผม

คร้าบๆๆ ก็คนมันง่วงหนิ ผมลากเสียงยาวๆใส่ ดวงตาค่อยปรือขึ้นเบาๆ

นายง่วง...แต่ถึงไงนายก็ต้องไปอาบน้ำก่อนเลย..ไม่งั้นนายก็กลับไปนอนที่นอนนายโน่น ซองมินฉุดแขนผมขึ้น เหมือนกับจะกระชากเสียด้วยซ้ำ นั่นคงเป็นเพราะว่า ผมรั้งตัวไว้นะซิ เค้าก็คงต้องออกแรงเยอะซะหน่อย

.

อาบก็ได้คร้าบ พูดยิ้มหวานให้ แล้วผมก็ลุกขึ้น เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ราว ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปทันที

.

.

ผ่านไป10นาที.......

.

.

คยูฮยอน!...นะ นายทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน คนตัวเล็กกล่าวเอ็ด เมื่อผมเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยมีแค่ผ้าขนหนูสีขาวเพียงผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายอยู่

ทำไมล่ะครับ ผมก็ทำแบบนี้อยู่ทุกวันหนิ ผมก็ตอบไปตามความจริง ทุกวันซองมินก็ไม่เคยเห็นพูดว่าอะไร แต่พอมาวันนี้ กลับพูดแปลกๆ ทำยังกับไม่เคยเห็นผมแก้ผ้า เอ้ย!!...นุ่งผ้าเช็ดตัวนี่

.

เออ นั่นแหละ..นายรีบไป...ใส่เสื้อผ้าเลย ดะ..เดี๋ยวชั้นจะ..นอนแล้ว ซองมินพูดติดๆขัดๆ ก่อนจะเฉไฉไป แล้วล้มตัวลงนอนบนที่นอนหนานุ่ม ที่ปูด้วยผ้าปูสีชมพูอ่อน ก่อนจะขยับตัวซุกเข้าผ้าห่มผืนหนา

.

คนอะไรน่ารักชะมัดเลย .... ผมยิ้มให้กับท่าทางของซองมิน แล้วมองร่างนั้นที่นอนตะแคงหันหลังให้ผม ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วก็ปิดไฟในห้องลง เหลือเพียงแค่แสงสลัวๆที่สาดส่องมาทางหน้าต่างเท่านั้น.......

.

.

.

ผมซุกตัวเข้าในผ้าห่มอีกฝั่ง แล้วหันหลังให้ซองมินเช่นเดียวกัน จนเวลาผ่านไปนานพอสมควร แต่ผมก็ยังไม่หลับหรอกครับ ถึงผมจะง่วงก็จริง แต่ผมก็เป็นคนหลับยากซะด้วยซิ

ระหว่างนั้น ผมรู้สึกว่าอะไรขยับกุ๊กกิ๊กๆอยู่ข้างหลังผม แต่ผมก็ได้แต่หลับตานิ่งๆไว้

.

คยู...คยูฮยอน เสียงกระซิบแผ่วเบาเหลือเกิน แต่ก็ดังกระทบโสตประสาทหูไม่น้อย เพราะริมฝีปากบาง กระซิบอยู่ที่ข้างๆหูผมนี่เอง

นายหลับยัง

.

ผมไม่ตอบไป ยังคงหลับตานิ่งไว้เหมือนกับคนหลับสนิท .... ซองมินขยับตัวออกช้าๆ ก่อนจะกล่าวกับตัวเองเบาๆ

~วันนี้คยูหลับเร็วจัง ... ไม่เห็นมานอนกอดเราเหมือนมื่อคืนเลย~.อ๋า คิดอะไรเนี่ย ไม่เอาแล้วนอนดีกว่า.... แล้วซองมินก็ขยับตัวนอนซุกเข้าในผ้าห่มตามเดิม

.

ผมได้ยินแบบนี้แล้วดีใจจัง รอยยิ้มบนใบหน้าผมฉาดขึ้นแทบจะฉีกอยู่แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าซองมินก็ชอบให้ผมนอนกอดด้วยเหมือนกัน .... งั้นคืนนี้ผมก็จะกอดเจ้ากระต่ายตัวโตเหมือนเดิมและน๊า.....

.

ผมค่อยๆพลิกตัวหันกลับไปอีกฝั่ง มือหนาเริ่มขยับขลุกขลิกอยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะโอบร่างเล็กนั้นไว้ รู้สึกถึงแรงสัมผัสที่ร่างนั้นสะดุ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่จะขยับตัวแนบให้ชิดยิ่งขึ้น

.

ถ้าผมกอดแล้ว หวังว่าคงหลับสบายนะครับ ผมพูดกับซองมินเบาๆ

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบจากร่างเล็กนี้.....

.

ซองมินเป็นอะไรครับ ทำไมตัวสั่นขนาดนี้ ผมถามซองมิน เพราะหลังจากที่ผมกอด ก็เห็นถึงอาการที่ผิดปกติไป

เอ่อ!!... ซองมินขยับตัวหันมาหาผมช้าๆ

ว่าไงครับ ผมยิ้มให้ ท่ามกลางความมืดนั้น

นะ นายได้ยินที่ชั้นพูดหรอ...งั้นตะกี้นายก็แกล้งหลับน่ะซิ ซองมินกล่าวงอนๆ พลางทำแก้มป่องใส่ผมอีก ...ผมแค่เห็นลางๆน่ะครับ ... แต่แบบนี้ยังน่ารักเลยน๊า .

.

ผมก็ยังคงยิ้มให้อยู่ แล้วรวบตัวร่างบางเข้ามากอดไว้ให้แน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม ซองมินขยับตัวตามแรงของผม แต่รู้สึกว่าจะไม่ดิ้นซักนิดเลยแฮะ......

อ๊ากกกก แบบนี้ผมชักจะได้ใจซิครับ....หึหึ

.

เจ้ากระต่ายตัวโตนี้ กอดแล้วอุ่นมากเลย น่ารักเป็นบ้า แล้วเป็นใครจะอดใจไหวละครับ

แก้มขาวเนียน...น่าหอมเข้าให้ซักฟอด กลีบปากบางสีชมพูระเรื่อนี่อีก...น่าฝากรอยริมฝีปากของผมไว้ชะมัด >__<

.

ผมชักเริ่มสติหลุดแล้วนะครับ ซองมินทำให้ผมควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วนะ

....... ใครก็ได้ช่วยผมที ....... TTT

.

.

.

To Be Continue ~

.

.

.

.

.

.

ตอนที่2แล้ว เป็นไงมั่งค้า ชอบกันมั่งป่าว ทีแรกว่าจะแต่งให้จบแค่ 2 ตอน แต่มันก็ยังจบไม่ได้ซักทีเลย เหอๆ

คาดว่าตอนหน้าคงจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ อิอิ

ว่าแต่ อย่าเพิ่งจิ้นกันไปเตลิดนะคะ หึหึ ..... (ทำไมต้องหัวเราะแบบนี้ด้วยเนี่ย) - -

.

อ่านแล้วคอมเม้นให้มั่งนะคะ ชอบอ่านคอมเม้นมากๆเลยอ่ะ

เวลาอ่านแล้ว ทำให้มีกำลังใจแต่งขึ้นเยอะเลย จริงๆนะ ^^

.