+:..:+ ❤ กระต่ายมินบนเตียงหมาป่าคยู ❤ +:..:+

อีกอย่างคราวนี้เป็นฟิคที่ไม่เคยแต่งแนวนี้มาก่อนเลยด้วย

ไม่รู้จะชอบกันมั่งป่าว เหอๆๆ~~

Warning :: อ่านฟิคเรื่องนี้พร้อมกับฟังเพลงแบทเทิล

ระวังน้ำตาจะร่วงเหมือนกับคนแต่ง ... TT____TT

Title :: First,Last Love

Couple :: Kyuhyun x Sungmin

Author :: dakyo

บอกก่อนนิดนึงนะคะว่าฟิคเรื่องนี้ไม่ได้จบแบบ Happy ถ้าใครไม่ชอบก็ไม่ต้องอ่านก็ได้ค่ะ

เพราะคนแต่งก็ไม่ชอบแต่งและอ่านแนวนี้ มันทำร้ายจิตใจน่ะ เหอๆ (แล้วจะแต่งเพื่อ?) = =

แต่ที่แต่งตอนนี้ ก็แค่อยากแต่งประชด(รัก)? เท่านั้น ฮ่าๆๆๆ (ไม่มีอะไรหรอกค่ะ อย่าคิดมาก)

เตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมน้ำตา? พร้อมแล้ว ไปอ่านเลย หุหุ

สิ่งที่ผมเห็น....สิ่งที่ผมเจอวันนี้ จะเรียกได้ว่ารักแรกพบหรือเปล่านะ

โครม!!

อ๊ะ...ขอโทษฮะ...เดี๋ยวชั้นช่วยนะ เสียงหวานกล่าวขอโทษ เมื่อรู้ว่าตัวเองเดินชนร่างของใครอีกคน จนหนังสือของอีกฝ่ายที่ถือในมือเทกระจาดเต็มพื้น.....ก่อนจะ ย่อตัวก้มลงเก็บหนังสือ แล้วยื่นคืนไปให้ร่างสูง

ขะ...ขอบคุณนะ ตะลึงกับความน่ารักของคนตรงหน้า ใบหน้าขาวสดใส แก้มชมพูบางระเรื่อ ริมฝีปากสีสด กับดวงตากลมคู่สวย

น่ารัก...คนอะไรจะน่ารักขนาดนี้ !!

ร่างสูงได้แต่ยืนอึ้ง จ้องมองเข้าไปในดวงตากลมคู่สวยอย่างหลงใหล

ขอโทษนะ พอดีชั้นไม่ทันระวัง

มะ...ไม่เป็นไร...ครับ...ขอบคุณมาก พูดตะกุกตะกัก ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย พร้อมกับหัวใจที่เต้นถี่และรัวขึ้น ก่อนจะยื่นมือไปรับหนังสือคืน

นายไม่เป็นอะไรแล้ว งั้นชั้นขอตัวก่อนนะ ยิ้มให้ทิ้งท้าย แล้วก็เดินสวนร่างสูงไปทันที

.

.

.

ดะ...เดี๋ยวก่อน เอ่ยรั้งคนตัวเล็กไว้

ชั้นชื่อคยูฮยอนนะ...แล้วนายล่ะ

ร่างบางหันหน้ากลับมา มองไปที่ใบหน้าหล่อจัดของอีกฝ่าย รอยยิ้มบนริมฝีปากคลี่ออกบางๆ

ซองมินฮะ ^^

ยินดีที่ได้รู้จักนะ ซองมิน 

^____^ ร่างบางไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มหวานให้ จนอีกคนแทบจะเพ้อจิตใจล่องลอยออกไปไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว

คยูฮยอนมองตามจนละสายตา ตอนนี้หัวใจเขาเต้นระรัวผิดจังหวะยังไม่หายเลย

ก็คนอะไรก็ไม่รู้.....น่ารักชมัดเลยนี่นา ~

อ๊า!~ แย่จัง รู้แค่ชื่อเท่านั้นเอง แล้วแบบนี้เราจะได้เจอกันอีกมั๊ยน๊าซองมิน...TT

.

เช้าวันต่อมา

อ่า...สายแล้วๆ...โจคยูฮยอนสายอีกแล้ว ร่างสูงบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับวิ่งด้วยความเร็วเต็มพิกัดเพื่อจะให้ทันรถเมล์คันข้างหน้าที่จอดอยู่ตรงป้าย

บรึ่นๆๆ....

อ๊า...แฮ่กๆๆ หยุดวิ่ง แล้วเอามือทาบลงบนเข่า หายใจแรงด้วยความเหนื่อยหอบ เมื่อรู้ว่าวิ่งไปขึ้นรถเมล์ไม่ทันซะแล้ว

สายอีกแล้วเว้ย...เมื่อคืนไม่น่าเล่นเกมส์จนดึกเล้ยไอ้โจ บ่นกับตัวเองเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ไปเรียนสายทุกวันก็เพราะแบบนี้แหละ ติดเกมส์...เล่นจนเกือบสว่างทุกวัน =[]= 

วันนี้ก็เลยต้องรีบวิ่งไปมหาวิทยาลัยแทน แต่ระหว่างทางเมฆครึ้มเริ่มก่อตัวขึ้นและอีกไม่นาน สายฝนก็เทกระหน่ำลงมา

ซ่า!!~

เอ้า..ซวยอีกเว้ย...ฝนดันมาตกซะได้...จะตกตอนไหนไม่ตก...เสือกมาตกตอนนี้ วิ่งไปบ่นไป พร้อมกับเอากระเป๋าสะพายข้างยกขึ้นมาบังไว้ที่หัว สายฝนยิ่งกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย จะให้วิ่งตากฝนไปแบบนี้ก็คงจะแย่ จึงมองหาที่หลบฝน แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์โปรด เมื่อเสียงใสเจื้อยแจ้วดังมาจากทางตู้โทรศัพท์

คยูฮยอนทางนี้ 

ซองมิน อุทานออกมาเบาๆ

เร็วๆ มาหลบในนี้ก่อน โบกไม้โบกมือเรียกร่างสูง ชวนให้เข้ามาหลบในที่กำบังอันแสนคับแคบ คยูฮยอนทั้งตกใจและดีใจ ไม่คิดว่าจะมาเจอซองมินที่นี่ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปที่ตู้โทรศัพท์เพื่อหลบฝน

ซองมิน..แฮ่กๆ เรียกชื่ออีกคนเบาๆ สลับกับเสียงหอบ เพราะเล่นวิ่งมาตั้งไกลเมื่อหยุดพักก็ต้องเหนื่อยเป็นธรรมดา

อื้อชั้นซองมินไง ^^

เอ่อ..ชั้นดีใจจังที่ได้เจอซองมินอีก

.......... ร่างบางไม่ตอบเพียงแต่ยิ้มกลับไป คยูฮยอนสูดหายใจเข้าลึกๆ ตอนนี้เขาตื่นเต้นมากเลย ก็ได้อยู่ใกล้ชิดกับซองมินมากขนาดนี้ ตู้โทรศัพท์ก็คับแคบจนคนสองคนเข้าไปอยู่ก็ต้องเบียดกันเป็นธรรมดา

ร่างบางเริ่มตัวสั่น ริมฝีปากบางก็สั่นระริกเบาๆ เพราเขาเองก็ตากฝนมาเหมือนกัน แล้วก็วิ่งเข้ามาหลบอยู่ในตู้โทรศัพท์นี้ก่อนหน้าคยูฮยอนแป๊บเดียว....เมื่อคยูฮยอนเห็นอาการของคนตัวเล็ก จึงได้เอ่ยถามขึ้น

หนาวหรอ

อื้อ พยักหน้าตอบ พร้อมกับเอาสองมือกอดอกไว้ประทังความหนาว

คยูฮยอนเห็นจึงถอดเสื้อนอกของตัวเองออก พร้อมกับห่มคลุมไปที่ไหล่ของร่างบาง แล้วจับมือของซองมินให้มาโอบเอวของตนเองไว้

ถ้าหนาวก็กอดชั้นก็ได้นะ ^^ ใบหน้าหล่อจัดยิ้มให้บางๆ แล้วโน้มเข้าใกล้ซองมินเล็กน้อย ร่างบางขยับตัวให้กระชับยิ่งขึ้น ใบหน้าหวานแนบลงกับอกแกร่ง

คยูฮยอนใจเต้นระรัว กลิ่นหอมอ่อนจากร่างบางนี้ทำให้เขาหลงใหล อยากจะกอดแบบนี้ไปอีกนานๆ และรู้สึกว่าวันนี้เขาโชคดีอะไรเช่นนี้ (ตะกี้ยังบอกว่าซวยอยู่เลย) --*--

อุ่นขึ้นมั่งมั๊ย

..... พยักหน้าตอบเบาๆ และกระชับแขนตัวเองโอบเอวร่างสูงนี้ไว้จนแน่น

ทำไมเขาเองถึงรู้สึกอบอุ่นได้ขนาดนี้นะ...อบอุ่น...อยากอยู่แบบนี้ตลอดไปจัง แต่ก็คงเป็นได้แค่ความคิดเท่านั้น

.

.

.

ซองมิน นายไม่ไปเรียนหรอ

เอ่อ..คือชั้นต้องทำงานน่ะ

ทำงานหรอ...ทำงานอะไร ถามด้วยความสงสัย

ซองมินขยับตัวออกมาจากแผ่นอกแกร่ง แล้วมองเข้าไปที่สายตาของคยูฮยอน...เหมือนจะพยายามบอกอะไรบางอย่าง

นายอย่ารู้เลยคยูฮยอนชั้นต้องไปแล้ว ดึงเสื้อออกจากไหล่ของตัวเอง และส่งคืนไปให้คยูฮยอน..ร่างสูงกำลังงง...นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตะกี้ยังดูดีๆอยู่เลย แต่ตอนนี้ทำไมซองมินถึงได้ดูแปลกไป

เดี๋ยวซิซองมิน...แล้วเราจะได้เจอกันอีกมั๊ย หยิบเสื้อคืนมา แต่มืออีกข้างก็รั้งข้อมือร่างบางเอาไว้..ซองมินหยุด และสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกมาอย่างตัดใจ

เราอย่าเจอกันอีกเลยคยูฮยอน

ทำไม?

ชั้นขอบคุณสำหรับความอบอุ่นที่ให้ชั้นเมื่อกี้แต่ว่าต่อไปเราอย่าเจอกันอีกเลย

ไม่นะซองมิน ชั้นอยากเจอนาย ชั้นอยากอยู่ใกล้นาย...เพราะชั้นชอบนาย!! 

ได้ยินอีกฝ่ายพูดว่าอย่าเจอกันอีกเลย คยูฮยอนก็ถึงกับโพล่งความในใจออกมาจนหมด....พร้อมกับรั้งข้อมือซองมินเข้ามา ก่อนจะโอบไปที่ร่างทั้งร่างนั้น ใบหน้าหล่อจัดเกยพาดอยู่บนไหล่เล็ก ซองมินได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีใจ....เพียงแต่ว่าคยูฮยอนไม่ควรที่จะมารักคนแบบเขาต่างหาก!!

คยูฮยอน อุทานชื่ออีกคนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ชั้นชอบนายจริงๆนะซองมิน...ชั้นชอบนาย

แต่ว่า...อ่ะ...อื้ม

ไม่รอให้ซองมินปฏิเสธ เขาเสียเองที่เป็นคนเก็บกลืนคำพูดทั้งหมดด้วยริมฝีปาก....ซองมินได้แต่อึ้งกับการกระทำของร่างสูง คยูฮยอนจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากเล็ก ก่อนจะสอดเรียวลิ้นแทรกเข้าไปในโพรงปาก...จูบที่แสนหวาน...หวานจนซองมินเคลิ้บเคลิ้มแทบจะละลายคาอกร่างสูงนี้

อื้อ เสียงครางหอบในลำคอ พร้อมกับดันอกแกร่งออกเบาๆ จนทำให้คยูฮยอนรู้สึกตัวว่าควรจะละริมฝีปากนี้ออกมาได้แล้ว

ชั้นขอรักนายได้มั๊ยซองมิน

ร่างบางก้มหน้าหรุบลงต่ำด้วยความเขิน ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยสีกุหลาบ....เขาเองก็ดีใจมาก เพราะรู้สึกว่าตัวเองก็ชอบคยูฮยอนอยู่เหมือนกัน แต่มันมีบางสิ่งบางอย่างที่คยูฮยอนไม่ควรจะมารักคนอย่างเขานี่ซิ

คยูฮยอน...นายอาจจะเสียใจนะ ถ้านายรักฉัน

ไม่...ชั้นไม่เสียใจ ถ้าชั้นได้รักนาย พูดอย่างหนักแน่น และมองร่างบางด้วยแววตาที่จริงจังและจริงใจ.....ซองมินสอดมือเข้าไปโอบเอวร่างสูง และกอดจนแน่น คยูฮยอนเองก็กอดร่างบางตอบเช่นกัน....

คยูฮยอน ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษ เพราะฉันเองก็ชอบนายเหมือนกัน.....ฉันคงไม่สามารถห้ามความรู้สึกของตัวเองได้อีกแล้ว

................................

............................................

หลังจากนั้นมา ผมก็เริ่มคบกับซองมิน ทุกวันของเราเต็มไปด้วยความสุข......

เวลายิ่งผ่านไปๆ ผมก็รักซองมินมากยิ่งขึ้น..

แต่แล้ววันนึงสิ่งที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนก็ได้เกิดขึ้น

ผมได้ไปที่ผับแห่งหนึ่ง ก็เพราะวันนี้เป็นวันเกิดคิบอมเพื่อนของผมเอง ระหว่างที่กำลังจะเดินเข้าไปในผับ ผมก็เหลือบไปเห็นใครบางคนยื่นอยู่ตรงซอกตึกมืดๆ

หน้าตาคุ้นมากๆเลย ผมจึงเดินเลี่ยงออกมาจากประตูทางเข้าผับ และมุ่งหน้าตรงไปยังข้างตึกนั่น

สิ่งที่ผมเห็นก็คือ...ซองมิน....นั่นซองมินจริงๆด้วย

แล้วซองมินมาทำอะไรที่แบบนี้...อีกอย่างซองมินไม่ได้อยู่คนเดียว

แต่อยู่กับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้...กำลังกอดนัวเนียกันอยู่ด้วย!

เป็นไปได้ไง ผมตาฝาดไปหรือเปล่าครับ

ผมขยี้ตา2-3ที แต่แล้วสิ่งที่ผมเห็นก็ยืนยันได้ว่า....ผมไม่ได้ตาฝาด!

อย่าสิ..ได้ของก็ออกไปได้แล้ว

ไม่เอาน่าซองมิน...ชั้นได้ของแล้วแต่ชั้นยังไม่ได้ตัวนายเลยนะ ร่างใหญ่ถาโถมตัวเข้ามาหาซองมิน สองมือยันกำแพงคร่อมร่างบางเอาไว้ซองมินจึงได้ดันหน้าของอีกฝ่ายออกห่าง

เจ้านายชั้นบอกว่านายซื้อแค่ของ...ไม่ได้ซื้อตัวฉัน...ถ้าเจ้านายรู้....นายอย่าหวังเลยว่าจะรอด

โธ่....อะไรกัน....แค่เล็กๆน้อยๆเอง...ทำมาหวงเนื้อหวงตัวไปได้.... ร่างใหญ่กล่าวกระฟัดกระเฟียด ก่อนจะดันร่างตัวเองออก แล้วก็เดินจากไปพร้อมกับถุงกระดาษสีน้ำตาล

เฮ้อ... ซองมินถอนหายใจพรืดออกมา...แต่ก็โล่งอกได้ไม่นาน เพราะถูกมือหนา คว้าแขนกระชากจากด้านหลังอย่างแรง

อ่ะ..โอ้ย...เจ็บนะ ซองมินดิ้นหนี แต่เมื่อเงยหน้ามองร่างสูงนั้นก็ถึงกับชะงักทันที

คะ...คยูฮยอน!!

ใช่...ชั้นเอง...นายบอกชั้นมาสิ ว่านายมาทำอะไรตรงนี้แล้วคนนั้นเป็นใคร...ของที่นายว่าคืออะไร

เอ่อ...คือ...ชั้น...ชั้นขอโทษ แต่ชั้นเคยบอกนายแล้วไง ว่าถ้านายมารักคนอย่างชั้น แล้วนายจะต้องเสียใจ..ฮือ ซองมินโพล่งออกมาทั้งน้ำตา

ซองมิน นายทำอะไรกันแน่

ก็อย่างที่นายเห็นไง....ชั้นขายยา...และชั้นก็ขายตัว

ทำไมซองมิน!...ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย บีบข้อมือร่างเล็กอย่างแรง

นายไม่รู้อะไรหรอกคยูฮยอน ว่าที่ชั้นทำแบบนี้ชั้นต้องทรมานแค่ไหน...ชั้นไม่ได้อยากทำ...ชั้นไม่ได้อยากขายยา ชั้นไม่ได้อยากตัว....ฮือ...ที่ชั้นทำเพราะชั้นถูกบังคับ...ตั้งแต่พ่อชั้นตายแม่ก็ไปพ่อใหม่...และวันนึงเมื่อแม่ชั้นตาย...พ่อเลี้ยงก็ไม่รู้จะเลี้ยงชั้นทำไม บอกว่าเปลืองข้าว อีกอย่างพ่อก็ติดพนันจนต้องหาเงินโดยเอาชั้นมาขายให้กับเจ้านายชั้นแบบนี้...ชั้นต้องทำงานแลกค่าตัวชั้นไงล่ะ...ฮือ 

ร่างเล็กทรุดตัวลงกับพื้น สองมือกุมไปที่หน้าของตัวเอง และพรั่งพรูน้ำตาออกมาอย่างไม่ขาดสาย คยูฮยอนเองก็รู้สึกเจ็บด้วยไม่แพ้กันรู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ ก่อนจะประคองร่างเล็กขึ้นมา แต่ก็ถูกสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี

ปล่อย..นายอย่ามาแตะต้องตัวชั้นเลย...ชั้นมันน่ารังเกียจ...น่าสมเพช...นายเลิกยุ่งกับชั้นเถอะ ก่อนที่มันจะสายเกินไปชีวิตชั้นมีแต่เสี่ยงกับเสี่ยง วันข้างหน้ายังไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง...ชั้นไม่อยากให้นายต้องมาตกอยู่ในชะตากรรมแบบเดียวกับชั้น

ซองมินปาดน้ำตาทิ้ง พยายามกลั้นใจพูดออกไป ถึงแม้ตัวเองจะรู้สึกเจ็บมาเช่นกัน เขาเองก็รักคยฺฮยอนมาก แต่คนดีๆแบบคยูฮยอนไม่ควรจะมาแปดเปื้อนกับเรื่องเลวๆแบบเขา

ไม่นะซองมิน...ชั้นจะไม่ไปไหนทั้งนั้น...ชั้นจะอยู่กับนาย..ชั้นจะอยู่ข้างนาย...ชั้นจะคอยปกป้องนาย

ซองมินได้ยินก็ถึงกับอึ้ง ไม่คิดเลยว่าคยูฮยอนรู้เรื่องขนาดนี้แล้ว ยังจะดีกับเขาขนาดนี้อีก...คยูฮยอนนายเป็นคนดีจริงๆ เพราะแบบนี้ไงล่ะ ฉันถึงได้รักนายมาก.....ฉันถึงไม่อยากให้นายต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบฉัน

ชั้นขอโทษ...แต่ชั้นมันเลว ชั้นบอกนายแล้วว่านายไม่ควรมารักชั้นตั้งแต่แรกหรอก

ซองมิน...แต่ชั้นเคยบอกนายแล้วนะว่า...

นายกลับไปเถอะ รีบพูดตัดบท เพราะไม่อยากได้ยิน...ไม่ใช่อะไร เพราะถ้าคยูฮยอนพูดมาอีก เขาคงตัดใจจากคยูฮยอนไม่ได้

ไม่!

ชั้นบอกให้กลับไปไง! กัดฟันตะคอกใส่ร่างสูงดังลั่น และสบัดหน้าหนีพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นน้ำตาเห็นความอ่อนแอของตัวเอง เมื่อเขาตัดสินใจแล้วที่จะเลิกยุ่งกับคยูฮยอนแล้ว เขาก็ต้องทำให้ได้

คยูฮยอนได้แต่มอง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ก่อนจะค่อยๆยอมถอยออกมา แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นเงามืดๆที่อยู่ตรงมุม และกำลังยกกระบอกปืนขึ้นมาเล็งไปที่ร่างบางนั่น

ซองมิน....ระวัง!

ปัง!!

ร่างสูงพุ่งตัวกระโดดเข้ามาขวางลำกระสุนไว้ ลูกตะกั่วที่พุ่งออกมาด้วยความเร็วสูงทะลุเข้าไป จนร่างกายกระตุกไปตามแรงกระสุน แล้วค่อยๆล้มตัวทรุดลงกับพื้น

คนร้ายเห็นยิงผิดคนก็เลยรีบเผ่นหนีไปทันที

ซองมินกำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น....ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาร่างสูง ที่นอนจมกองเลือด

สองมือประคองหัวคยูฮยอนไว้และสอดตัวเข้าไปเพื่อให้ร่างนั้นได้หนุนบนตัก คยูฮยอนเปรยตามองใบหน้านั้น

คนโง่...นายจะเอาตัวเข้ามาขวางชั้นทำไม...ฮือ ร่างบางสั่นไปทั้งตัว ทั้งกลัวและตกใจกับสิ่งที่เห็น จนน้ำตาไหลรินออกมาเป็นสาย

ซองมิน...ฮึ่ก...ชั้นไม่เคยเสียใจเลยที่รักนาย...อั่ก!~ พูดไปก็สำลักเลือดไป เลือดสีแดงสดเริ่มไหลทะลักออกมาจากปาก ร่างบางสั่นหัวให้แรงๆ น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย หยดกระเซ็นปะปนกับเลือดไปทั่ว

ฮือ...นายไม่ต้องพูดแล้ว...ฉันจะพานายไปโรงพยาบาล ร่างบางพยายามประคองคนตัวโตกว่าขึ้น แต่คยูฮยอนก็ใช้เพียงแรงน้อยนิดที่เหลืออยู่รั้งตัวเองไว้และมองใบหน้าร่างบางด้วยสายตาที่พร่ามัว

มะ...ไม่ต้อง....อึ่ก....หรอกครับ...

ไม่..นายจะต้องไม่เป็นอะไรนะคยูฮยอน...ฮือ

ถ้าไม่มีชั้นแล้ว ซองมินต้องดูแลตัวเองดีๆนะ

ฮือ...ไม่เอา..นายอย่าพูดแบบนี้....นายต้องไม่เป็นอะไร....ฮือ

ซองมิน... พยายามยกมือขึ้นเพื่อที่จะไปสัมผัสหน้าร่างบาง ซองมินเห็นจึงรีบคว้ามือนั้นมากุมไว้ที่ข้างแก้มของตัวเอง

คยูฮยอนขยับปลายนิ้วเบาๆ วนไล้รอบๆแก้ม ก่อนจะเลื่อนมาสัมผัสที่ริมฝีปากบางด้วยแรงอันน้อยนิด ถึงแม้จะมองใบหน้าซองมินไม่ชัดแล้ว แต่ขอแค่ได้สัมผัสใบหน้าของคนรักเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี

ระ...รัก....ซองมิน.นะ....ครับ... มือที่ถูกกุมเอาไว้ ค่อยๆร่วงตกลงมา ร่างทั้งร่างแน่นิ่งไม่ไหวติงอีกต่อไป ซองมินซบหน้าลงบนอกกว้าง ร้องไห้พรั่งพรูราวกับจะขาดใจ

ชั้นก็รักนาย..คยูฮยอน จูบสัมผัสแผ่วเบาลงไปที่หน้าผากของคนรักเป็นครั้งสุดท้าย

.

.

.

ต่อไปนี้ไม่มีฉันแล้ว นายต้องดูแลตัวเองดีๆนะซองมิน

เพราะฉันไม่สามารถปกป้องนายได้อีกแล้ว..

ฉันไม่เคยโกรธนายเลยนะซองมิน.

นายคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน

เพราะนายคือรักแรก....รักเดียว...และรักสุดท้ายของฉัน

ความรักที่เกิดขึ้น.......ฉันไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยที่ได้รักนาย

เมื่อก่อนฉันรักนาย.......ตอนนี้ฉันก็รักนาย......และต่อไปฉันก็จะรักนาย....

ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีฉันแล้ว.....แต่ก็อยากให้รู้ไว้ว่า....

โจคยูฮยอนรักลีซองมิน.......และจะรักตลอดไป.......

.....................The End......................

Talk :: เศร้า...เศร้า...และเศร้าได้อีก ฮือออ ....คนแต่งก็แต่งไปร้องไห้ไป T__T

จะบอกว่าไม่เคยแต่งฟิคแนวนี้เลย และคิดว่าคงแต่งแบบนี้แค่เรื่องนี้เท่านั้น

เพราะคนแต่งก็ไม่ชอบให้จบแบบ sad (แล้วจะแต่งเรื่องนี้เพื่อ) --*--

เอาเป็นว่าถ้าใครอ่านจบแล้วก็คอมเม้นให้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ ^^

สำหรับเรื่อง A Killing Love ขอบคุณมากค่ะที่มีคนทวงพาร์ท6มา ฮ่าๆๆ

แบบว่ายังมึนตึ๊บแต่งไม่ค่อยออก เหอๆ ไว้จะรีบเอามาต่อให้ละกันน๊า

อ่านช็อตฟิคเรื่องนี้ไปพลางๆก่อน คิคิ

*