+:..:+ ❤ กระต่ายมินบนเตียงหมาป่าคยู ❤ +:..:+

SF :: when I sick … *
Always Love :: Kyuhyun x Sungmin Ft. SJ-M
Auther :: dakyo

ยามที่อยู่ห่างไกลกัน มันช่างเงียบเหงาเหลือเกิน

ตอนนี้ไม่มีคนนั้นคอยดูแลเคียงข้างอย่างที่ผ่านมา

คิดถึง ... คิดถึงเหลือเกิน ....






ก๊อกๆๆๆ

“คยูฮยอน ตื่นหรือยัง”

“………………..”

“คยูฮยอน!!!~”

ตึ่งๆๆๆๆ

“พี่ฮัน ชีวอน ทุกๆคน~”

เสียงกระแทกเท้าตึ่งๆวิ่งระรัวบวกกับเสียงดังตะโกนโหวกเหวกจนลั่นทั่วบ้าน เป็นผลให้ชีวอน เรียวอุค เฮนรี่และโจวมี่ที่นั่งดูโทรทัศน์และฮันกยองที่นั่งจิบกาแฟในช่วงสายของวันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นต้องหันไปมองเจ้าปลายน้อยเสียงสูงเป็นตาเดียว

“มีอะไรทงเฮ ทำไมต้องเสียงดังขนาดนั้นหล่ะ” พี่ใหญ่ประจำบ้านตอนนี้ เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นทงเฮวิ่งโหวกเหวกทำหน้าตาตื่น

“คะ..คยูฮยอน..คยูฮยอนตัวร้อนจี๋เลยอ่ะ ผมปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ลุกซักที”

สิ้นเสียงเจ้าปลาน้อย ฮันกยองที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบก็วางกระแทกลงบนจานรองกระเบื้องที่เข้าชุดกับแก้วกาแฟหรู แล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องดูน้องชายรองสุดท้องของบ้านทันที

“คยูฮยอน .... คยูฮยอน.... ตื่นสิ ตื่น!”

“ค...ครับ” ร่างสูงที่นอนเหยียดยาวกับเตียงงัวเงียรู้สึกตัวตื่นขึ้นจากแรงเขย่าของฮันกยอง เปลือกตาบางพยายามปรือขึ้นอย่างอยากลำบากมองไปข้างหน้าก็ดูพร่ามัวไปหมด อีกทั้งตอนนี้ใบหน้าที่เคยดูหล่อเหลากลับซีดเซียวทั้งตาจมูกปาก รวมไปถึงพวงแก้มที่ขาวซีดอย่างเห็นได้ชัด

“นายไม่สบายนี่ ตัวร้อนจี๋เลย” ฮันกยองว่าพลางรีบชักมือกลับทันทีหลังจากที่แตะหน้าผากของคนที่นอนซมอยู่บนเตียง คงเป็นเพราะตัวร้อนมากจริงๆ จนคยูฮยยอนเองรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของฝ่ามือใหญ่ที่ทาบทับลงมา

“อื้อ คงงั้นครับ ผมรู้สึกปวดหัวด้วย”

“นายไปโรงพยาบาลดีมั๊ย ดูท่าทางนายจะไม่ไหวนะคยูฮยอน”

“ยะ.....อย่าเลยครับ ผมไม่อยากให้เป็นข่าวใหญ่โต เดี๋ยวคนอื่นๆจะไม่สบายใจกัน อีกอย่างผมไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ปวดหัวตัวร้อนนิดหน่อย กินยานอนพักแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หายแล้วครับ”

“แน่ใจนะ”

“ครับ”

“งั้นเดี๋ยวพี่บอกพี่ซึงฮวานให้ว่านายป่วย วันนี้คงไปอัดรายการตอนบ่ายไม่ไหวแน่ๆ”

“พักซะนะคยูฮยอน เดี๋ยวฉันไปบอกพี่สต๊าฟให้เตรียมยากับผ้ามาเช็ดตัวให้นาย” ทงเฮกล่าวไว้ทิ้งท้ายแล้วก็เดินออกไปนอกห้องพร้อมกับทุกคน

..............................

“นี่คยูฮยอน จะให้ฉันโทรบอกซองมินมั๊ย”

“อย่าเลยครับพี่ทงเฮ ผมไม่อยากให้ซองมินไม่สบายใจ อีกอย่างผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ถ้าโทรหาซองมิน ซองมินก็ต้องรู้ว่าผมไม่สบาย ผมไม่อยากให้ซองมินต้องเป็นห่วงผม”

“ก็ตามใจนาย...แต่นายไม่คิดถึงซองมินหรอ”

“..........................................” คยูฮยอนก้มหน้านิ่งความเงียบคือคำตอบที่ทงเฮได้รับ

...ใช่แล้วล่ะ ผมคิดถึงซองมิน คิดถึงมากๆ อยากให้มาดูแลตอนผมไม่สบาย อยากคุย อยากเห็นหน้า อยากอยู่ใกล้ๆ อยากกอด อยาก(..........?!) [เติมคำลงในช่องว่าง -*-]

ทงเฮถอนหายใจยาว แค่ดูสีหน้าเจ้าน้องรองสุดท้องของบ้านก็เดาออกว่ายังไงๆก็คิดถึงซองมินใจจะขาดปานนั้น เพราะเกือบ1อาทิตย์ ตั้งแต่มาอยู่ที่จีน คยูฮยอนก็เอาแต่เงียบและไม่ค่อยพูดจา บางครั้งก็ดูซึมๆ ตั้งแต่ที่รู้ข่าวว่าจะมาอยู่ที่จีนเป็นเวลาถึง 2 เดือน และจะได้กลับไปเกาหลีเมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

“ดูท่าทางนายคงจะไม่ได้ป่วยร่างกายธรรมดาแล้วแหละมั้ง นายคงจะป่วยใจด้วยมากกว่าคยูฮยอน” มือเรียวบาง ตบไหล่คนที่นอนขดอยู่บนเตียงเบาๆ แล้วขยับผ้าห่มห่มปิดให้จนถึงแผ่นอก ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

“นอนพักซะหล่ะ เรื่องงานบ่ายนี้ไม่ต้องห่วง พี่ซึงฮวานเคลียร์ให้หมดแล้ว”

“ขอบคุณครับพี่ฮัน”

พี่ใหญ่ประจำบ้าน ก็กล่าวทิ้งท้ายให้ผมหายห่วง(เรื่องงาน) แล้วก็เดินตามออกไปกับพี่ทงเฮทันที



++++ ค่ำวันเดียวกัน ++++

หลังจากที่กลับมาจากอัดรายการทุกคนก็ตรงดิ่งกลับมายังที่พักในทันที โดยเฉพาะลีดเดอร์ประจำวง SJ-M ทำหน้าที่เป็นพี่ใหญ่ ที่ลงทุนซื้อข้าวของอาหารสดกลับมาทำข้าวต้มสูตรเฉพาะต้นตำรับของตระกูลมาให้คยูฮยอนทาน


“คยูฮยอน นายตื่นมากินเข้าต้มร้อนๆก่อนสิ พี่ทำสูตรพิเศษเชียวนะ นายเคยกินแต่ข้าวผัดปักกิ่ง คราวนี้เป็นข้าวต้มปักกิ่งดูมั่ง อร่อยไม่แพ้กันเลยล่ะ”

“ขอบคุณครับ...แต่ผมไม่หิวเลย”

“คยูฮยอน นายไม่กินไม่ได้นะ เกิดเป็นหนักกว่านี้แล้วจะทำยังไง” ทงเฮกล่าวต่อว่าคนดื้อรั้น

“นั่นสิ นายลุกขึ้นมากินเถอะคยูฮยอน จะได้กินยาด้วยไง” เรียวอุคกล่าวเสริม

“พี่ฮันตั้งใจทำให้นายเลยนะคยูฮยอน กินซะสิ” เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนยังคงเฉย ชีวอนก็เลยพูดบ้าง เผื่อคนดื้อที่นอนซมแทบไม่มีแรงจะลุกขึ้นมากินบ้าง

แต่คำตอบและการกระทำที่ได้รับจากคยูฮยอน ทำให้ทุกคนต่างถอดใจ และก็เห็นใจ ......

“ผมไม่หิวจริงๆครับ” เสียงแหบพร่ากล่าวเรียบๆ พลางพลิกตัวหันหน้าไปอีกฝั่งแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเหม่อลอย ... คิดถึง..คิดถึงมาก ทำไมไม่เป็นซองมินที่มาอยู่ใกล้ๆผม ตอนนี้ผมหนาวมากรู้มั๊ยอยากกอดซองมินให้หายหนาวเหลือเกิน .... พลางกระชับผ้าห่มผืนหน้าเข้าซุกหาไออุ่นด้วยความเศร้ามอง (และตรอมตรม)-*- …


ไม่ใช่ว่าพี่ฮันกยองจะทำไม่อร่อย แต่ผมทานไม่ลงจริงๆ ตอนนี้ไม่รู้สึกหิวอะไรเลย ไม่อยากกิน ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น อยากอยู่เฉยๆ ... ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่ผมป่วย ซองมินคงเข้าไปในครัวอย่างพี่ฮันกยอง ทำนู่นทำนี่เมนูสารพัดที่เกี่ยวกับฟักทองให้ผมกิน ข้าวต้มฟักทอง ตามด้วยขนมหวานฟักทองเชื่อม ปิดท้ายด้วยน้ำฟักทองสูตรพิเศษของซองมิน ที่บอกหนักหนาว่ากินแล้วจะได้มีแรงหายป่วยไวไว

ถึงแม้เมนูจะเป็นฟักทอง ฟักทอง และฟักทอง แต่ผมก็ไม่เคยเบื่อ กลับชอบซะอีกที่มีคนมาคอยดูแลผม...อย่างซองมิน

แต่พอถึงตอนนี้ ผมย้ายมาอยู่ที่จีนเผื่อโปรโมตอัลบั้ม ทำให้เราต้องอยู่ห่างไกล มันทำให้ผมเงียบเหงา บางครั้งก็รู้สึกท้อแท้ที่ไม่มีซองมินคอยอยู่ด้วยใกล้ๆ จนผมไม่สบายขึ้นมาอย่างตอนนี้ ... ถึงแม้เองในตอนนี้จะมีคนรอบข้างทั้งพี่ฮันกยอง พี่ชีวอน พี่ทงเฮ พี่โจวมี่ เรียวอุคและเฮนรี่ เข้ามาดูแลผมสลับกันบ้างรวมถึงพี่สต๊าฟ นั่นก็ทำให้ผมรู้สึกดีว่ายังมีคนที่อยู่ข้างๆผม แต่นั่นก็ไม่เหมือนกับซองมินที่คอยดูแลและอยู่คียงข้างผมมาตลอด

แต่ถึงผมจะท้อแท้บ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมท้อแท้ไปจนหมดหรอกนะครับ เพราะผมก็เข้าใจว่ามันเป็นงาน และซองมินเองก็เข้าใจดี อีกทั้งยังให้กำลังใจผมอยู่เสมอ รวมไปถึงบรรดาแฟนคลับที่น่ารักของพวกผม เค้าก็ยังให้กำลังใจผมอยู่เสมอ นั่นก็ทำให้ผมรู้สึกว่า ต้องตั้งใจทำงาน และทำออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้....

แต่ทำไมตอนนี้...ผมถึงได้รู้สึกล้าและเหนื่อยเหลือเกิน....






“คยูฮยอน...ซองมินทำข้าวต้มร้อนๆมาให้ ดูซิน่ากินมั๊ยเอ่ย” กินหอมลอยเข้ามาเตะปลายจมูก ผมลืมตาขึ้นช้าๆสูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มๆ

“ข้าวต้มอะไรหรอซองมิน หอมน่ากินจัง”

“นี่ไง ข้าวต้มฟักทองร้อนๆ ... ซองมินลงไปทำในครัวให้เลยน๊า นี่ก็น้ำฟักทองด้วย คยูยอนกินก่อนนะ จะได้หายไวไวไง” ซองมินวางถาดลงข้างหัวเตียง แล้วยกชามข้าวต้มที่ยังมีไอร้อนๆลอยกรุ่นขึ้นมายื่นให้กับผม ...

“ทำไมไม่กินล่ะ”

“ฟักทองอีกแล้วหรอซองมิน”

“ก็ทำไมอ่ะ ฟักทองนี่แหละอร่อยจะตาย ถ้าคยูฮยอนไม่กิน....ฮึ่ก...ซองมินจะเอาไปเททิ้งลงท่อให้หมดเลย” หน้าหวานยู่ลง น้ำเสียงประชดประชันไม่พอใจ แต่แววตาซื่อกลับเริ่มมีน้ำใสๆคลอหน่วงอยู่ที่ตา ... อีกไม่นานซองมินต้องร้องไห้ออกมาแน่ๆ


ผมทำผิดอีกแล้ว ให้ตายสิ ... ซองมินเค้าทำมาให้นายนะ มาดูแลนาย แต่นายกลับจะทำให้ซองมินกำลังจะร้องไห้ บ้าจริงๆคยูฮยอน!

“ซองมิน....ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจว่าซองมินซักหน่อย ฟักทองก็ฟักทอง ... แต่ว่าซองมินต้องป้อนด้วยนะ...อ้ามมมม” ผมอ้าปากรอรับข้าวต้มร้อนๆ มือเล็กปาดน้ำตาที่ยังไม่ทันไหลออกลวกๆรอยยิ้มบางค่อยๆยิ้มกว้างน่ารัก พลางตักเข้าต้มแล้วเป่าเบาๆจนหายร้อนแล้วค่อยป้อนเข้าปากผมจนหมด

“หมดแล้ว คยูฮยอนเก่งจริงๆ เดี๋ยวก็หายแล้วสิน๊า”

“ก็เพราะผมมีคนดูแลดีแบบนี้หนิครับก็เลยหายไว…. ” ^ ^



แต่ตอนนี้ไม่มีใครดูแลผมได้เหมือนกับซองมิน...ผมคิดถึงซองมินที่สุดเลย....จนไม่อยากจะรออีกต่อไปแล้ว

ผมอยากโทรไปหาซองมินตอนนี้ เพียงแค่ได้ยินเสียงเล็กน้อยของซองมินก็ยังดี ผมจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ตรงโต๊ะข้างเตียง แต่เรี่ยวแรงกลับเริ่มไม่มี มันแห้งหายเหือดหายไปกับความเจ็บป่วยที่รุมเร้าทั้งปวดหัวตัวร้อนเป็นไข้อีกทั้งก็ยังไม่ได้แตะข้าวและน้ำมาทั้งวัน


ซองมินอยู่ไหน...คยูฮยอนคิดถึงซองมินเหลือเกิน ….


ภาพตรงหน้าค่อยๆพร่าเลือนหายไปช้าๆ … ดวงตาคมหรี่ลงทุกขณะจนทุกสิ่งทุกอย่างดับวูบลงไป !!




......................................

“อาการคยูฮยอนเป็นยังไงมั่งครับ” ผู้จัดการสุดหล่อเอ่ยถามขึ้นทันทีหลังจากที่หมอออกมาจากห้องนอนของคยูฮยอน

“คนไข้ไม่ยอมทานข้าวทานน้ำก็เลยทำให้ไม่มีเรี่ยวแรง ร่างกายก็เลยทรุดลงไปครับ แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ หมอฉีดยาให้แล้ว พักอีกซักหน่อยก็คงจะดีขึ้น”

“ขอบคุณครับคุณหมอ….เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่ง” ซึงฮวานกล่าวขอบคุณหมอ ที่เชิญมารักษาคยูฮยอนให้ที่บ้าน เพราะกลัวว่าถ้าพาส่งโรงพยาบาล อาจจะเป็นข่าวใหญ่โตได้ ก่อนจะกล่าวทิ้งท้ายกับสมาชิกคนอื่นๆในวง

“พวกเราดูแลคยูฮยอนด้วยล่ะ เดี๋ยวพี่พาหมอไปส่ง แล้วจะไปเคลียร์งานให้คยูฮยอนอีก คงต้องให้หยุดยาว3-4 วัน”

“คร้าบ”

“เฮ้อ น่าสงสารคยูฮยอนมันเนอะ ... ปกติอยู่ที่เกาหลี มีเมียคอยดูแลไม่ห่าง ไม่ว่าจะป่วยหรือไม่ป่วย” ชีวอนเปรยขึ้นมา พลางถอนหายใจยาว

“คิดถึงก็ไม่ยอมโทรไปหา พอไม่สบายก็กลัวว่าเค้าจะเป็นห่วง แล้วดูซิเป็นไง นอนซมเกือบตายไปแล้วมั๊ยล่ะ ดีนะที่ฉันเข้าไปเห็นทันพอดี..ไม่งั้นหน้าหล่อๆที่สาวกรี๊ดนักกรี๊ดหนาไปฟาดกับขอบโต๊ะข้างเตียงเข้าให้ หน้าเยินคิ้วแตกดั้งหัก....หมดหล่อกันพอดี” =*=

“พี่ทงเฮก็พูดเกินไปอ่ะ”

“ก็หรือไม่จริงล่ะเรียวอุค ชิ” ว่าแล้วก็เดินจ้ำอ้าว หนีเข้าไปในห้องตัวเองทันที

“เอาน่าเรียวอุค ทงเฮก็แบบนี้ ตอนนี้ก็คงไม่ต่างจากคยูฮยอนมากหรอก คงคิดถึงคิบอมพอๆกับคยูฮยอนคิดถึงซองมินนั่นแหละ”



.........................................



++++ เช้าวันรุ่งขึ้น ++++


คยูฮยอนรู้สึกดีขึ้นมากเริ่มมีเรี่ยวแรงไข้ก็เริ่มลดลง และยอมทานข้าวต้มปักกิ่งสูตรพิเศษของฮันกยอง เป็นเพราะเจ้าปลาน้อยมาขู่เอาไว้ ว่าถ้าไม่ยอมกินจะไม่ยอมให้คุยกับซองมินและถ้าเกิดลุกเดินไปไหนหน้าไปล้มฟาดโต๊ะฟาดเตียงเข้าอีก คราวนี้จะไม่เข้าไปช่วยจะปล่อยให้หน้าของผมเยินคิ้วแตกดั้งหัก หมดหล่อกันพอดี T^T (สรุปว่ากลัวว่าไม่ได้คุยกับซองมินหรือกลัวหมดหล่อฟะ!)


“เอ้าคยูฮยอน ฉันโทรหาซองมินให้แล้ว คุยกันเองนะ” คยูฮยอนรับโทรศัพท์มาจากมือของทงเฮ แล้วค่อยๆแนบลงขนาบข้างใบหูช้าๆ


“ซ ซองมิน” เสียงทุ้มเอ่ยสั่นพร่า~

“คยูฮยอน ร้องไห้ทำไม.... อย่าร้องนะ ซองมินอยู่นี่แล้วไง”

“............”

“ทำไมคยูฮยอนไม่สบายแล้วไม่ยอมโทรบอกซองมินล่ะ” เสียงเล็กเจือความเป็นห่วงส่งบอกผ่านทางโทรศัพท์เครื่องจิ๋วข้ามประเทศกัน

“ผม....ผมกลัวว่าซองมินไม่สบายใจ....”

“ก็เลยไม่โทรหาว่างั้น...แล้วนี่ซองมินมารู้ว่าคยูฮยอนเป็นมากถึงขนาดที่ต้องตามหมอมาถึงบ้านแบบนี้ ซองมินไม่ยิ่งไม่สบายใจมากกว่าเลยหรือไง ” น้ำเสียงติดจะงอนๆ ที่คยูฮยอนไม่เห็นว่าเรื่องนี้สำคัญ แต่สำหรับซองมินเองทุกเรื่องของคยูฮยอนสำคัญหมด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่หรือเรื่องที่รู้แล้วไม่สบายใจหรือไม่ ซองมินก็ต้องการรู้ ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ดูแลใกล้ๆ แต่ขอแค่ให้ซองมินรับรู้ด้วย อย่างน้อยเขาเองก็ได้รับฟัง และอยู่เคียงข้างคยูฮยอนในยามที่ท้อแท้

“ผมขอโทษ...คยูฮยอนคิดถึงซองมินมากเลยรู้มั๊ย ยิ่งตอนผมไม่สบายอยู่ที่นี่แล้วไม่มีคนมาคอยดูแลเลย”

“ก็พี่ฮันกยองไง ไหนจะทงเฮ ชีวอน เรียวอุค โจวมี่ เฮนรี่ด้วยอีกคน มีตั้งเยอะแยะ ทำไมจะไม่ดูแล”

“ก็......”

“ซองมินรู้หมดแล้วนะ ว่าทุกคนก็ช่วยกันดูแลแต่คยูฮยอนดื้อ ไม่ยอมทานอะไรเลย ไม่เชื่อฟังพวกพี่ๆ”

“..............................”

“คยูฮยอนนา!~”

“ผะ ... ผมรู้ … แต่คนอื่นก็ไม่เหมือนซองมินหนิ ผมอยากให้ซองมินมาอยู่ดูแลด้วย”

“คยูฮยอน...” ซองมินถอนหายใจยาว ทำไมโตป่านนี้อายุก็20แล้ว ถ้าให้นับตามเกาหลีก็ 21 แล้วด้วยซ้ำไปยังทำตัวดื้อเหมือนเด็กเล็กๆ ที่ไม่ยอมทานข้าวทานยังไงยังงั้น

“ผมแค่คิดถึงซองมินมากจริงๆ...”

“คิดถึงทีหลังก็โทรมาหาสิ ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องโทรรู้มั๊ย อย่าเป็นคนอ่อนแอแบบนี้...เรื่องเลวร้ายกว่านี้นายยังผ่านมาได้เลยนะคยูฮยอน”


ใช่ ทำไมผมถึงอ่อนแอแบบนี้ ทั้งๆที่คิดถึงซองมินมาก แต่ก็ไม่กล้าโทรไปหาเพราะกลัวว่าถ้าซองมินรู้ว่าผมไม่สบาย ซองมินเองจะต้องกังวลและเป็นห่วง ... แต่ซองมินเองกลับที่เข้มแข็งกว่าผมซะอีก ผมนี่มันแย่จริงๆ

....แต่ต่อไปนี้คยูฮยอนจะไม่อ่อนแออีกแล้ว สู้ตายยย!!! -*-


“คยูฮยอน นายต้องเข้มแข็งรู้มั๊ย ... อีกอย่างซองมินก็รู้ว่าตารางงานที่จีนของคยูฮยอนแน่นมาก เพราะฉะนั้นต้องตั้งใจทำงานรู้มั๊ย ยังมีใครอีกหลายคนที่รอดูงานของนายอยู่นะคยูฮยอน และที่สำคัญทำงานหนักก็ต้องพักผ่อนเยอะๆด้วยนะ”

“อือ...แต่ว่าซองมิน”

“อะไรอีกหรอ”

“ผมขอหอมซองมินได้มั๊ย”

“>*< จะหอมไงเล่า อยู่กันตั้งข้ามประเทศแบบนี้”

“งั้นซองมินก็หันแก้มพองลมเข้าโทรศัพท์ก่อนสิ..นะ..นะน๊า~” หยอดคำอ้อนทิ้งท้าย ให้ซองมินฟังแล้วรู้สึกหัวใจกระตุกเล่น

“ทำแล้วยัง”

“อื้อ ทำแล้ว...เร็วๆสิ ไม่งั้นไม่ให้หอมแล้วนะ”


ฟืดดดดดดดดดดดดดดดดด~ …. เสียงสูดลมหายใจเข้าปอดดังลากยาวนานนับเจ็ดวินาที

“อ๊า~ซองมินหอมที่สุดในโลก~”

“บ้า หอมอะไรกันเล่า ได้กลิ่นด้วยหรือไง” คนบ้าอะไรหอมแก้มผ่านทางโทรศัพท์ก็ได้แล้วยังได้กลิ่นหอมอีก -*-

“ฮ่ะๆคิกๆ…แค่นี้ก็ชื่นใจแล้ว หวัดแป๊บเดี๋ยวก็หายเป็นปลิดทิ้ง ^__^” คยูฮยอนหัวเราะคิกคักพอใจ ที่ได้แกล้งคนรักให้เขินเล่น รอยยิ้มกว้างฉาบบนใบหน้าหล่อจัดที่เริ่มดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา หลังจากที่แห้งห่อเหี่ยวไม่มีแม้แต่รอยยิ้มซักนิดมาอยู่หลายวัน

“คยูฮยอนต้องดูแลตัวเองดีๆนะ…ถ้าไม่งั้นซองมินจะตามไปดูแลที่จีนเลยคอยดู”

“งั้นซองมินก็มาสิ … คยูฮยอนจะให้ซองมินดู(แล)ทุกอย่างเลยยยยยยย” เสียงฉายแววความเจ้าเล่ห์ ตามแบบฉบับเดิมของเจ้าตัวเริ่มปรากฏออกมา

“บ้า! ทำเสียงแบบนี้ แสดงว่าใกล้หายแล้วสินะ” ซองมินตอบงุบงิบ ได้ยินแบบนี้แล้วก็ค่อยโล่งใจ เจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์ของเขากลับมาเป็นคนเดิม ไม่ได้อ่อนแอและท้อแท้อย่างที่ผ่านมา


“ซองมิน คิดถึงนะครับ”

“ถ้าคิดถึงอีกก็โทรมาอีกล่ะ...”

“งั้นแบบนี้ก็คงโทรไปหาซองมินทุกวินาทีเลย”

“เว่อร์ไปน่า~.....”

“ถ้าซองมินคิดถึง ก็ต้องโทรหาคยูฮยอนด้วยนะ”

“อื้อ…คิดถึงคยูฮยอนเหมือนกันนะ.....หายไวไวล่ะเจ้าหมาป่าขี้อ้อน”






…………… ThE EnD ..................

Ps1. KyuKy Fighting !! get well soon T_T

Ps2. อ่านแล้วเม้นค่ะ ^___^

Ps3. มีโครงการว่าจะแต่งฟิค AV Series * ตามที่รีเควสมาแต่จะรอดหรือไม่คงต้องรอลุ้นกันต่อไป ครึๆ -*-