+:..:+ ❤ กระต่ายมินบนเตียงหมาป่าคยู ❤ +:..:+

[SF] : You must belong to Me … ONLY!

Couple : Kyuhyun x Sungmin

Waning : ฟิคมันสั้นที่สำคัญ...จิต ! -____-

“เราเลิกกันเถอะ” เสียงทุ้มต่ำกล่าวซึ่งไร้วาจาหวาน ความเย็นชาทั้งเสียงและการกระทำทิ้งไว้เพียงแค่สุดท้าย ก่อนจะเดินกลับออกไปโดยไม่เหลียวหลังหันมามองคนที่รั้งเรียก ร้องไห้ปิ่มราวแทบขาดใจ

“คยูฮยอน อย่าไปนะ ฮื่อออ คยูฮยอน~”



คำพูดเพียงสั้นๆ แต่มันกลับกรีดลึดบาดยาวลงไปถึงขั้วหัวใจ ร่างเล็กทรุดกายลงกับพื้น สองมือโอบอุ้มใบหน้าหวานทั้งน้ำตา ไหล่บางสั่นไหวระริกไปตามเสียงสะอื้น

ความเหน็บหนาวเริ่มแผ่ปกคลุมผิวกายเนียนจนเย็นเฉียบ
ซองมินนั่งชันเข่ากอดรัดกายตัวเองอย่างเจ็บช้ำ จนตอนนี้มันรู้สึกเจ็บจนแทบชาไปหมดทั้งตัว

หัวใจดวงน้อยที่เคยอบอุ่น ได้รับความรักอย่างเต็มหัวใจกับชายคนรัก แต่บัดนี้ผู้ชายคนนั้น คนที่เขารักจนหมดใจ กลับมาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างลงไป ด้วยคำพูดที่คนรักกันไม่ต้องการได้ยิน




“ถ้าซองมินเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องมาพูดกันอีก”

“แต่ซองมินรักคยูฮยอนนะ”

“ผมรู้ ผมก็รักซองมิน”

“รักหรอ เหอะ ถ้ารักซองมินจริง แต่ทำไมต้องไปมีคนอื่นด้วยห๊า มันหมายความว่าไง บอกซองมินมาสิ บอกมา!!” ร่างเล็กตวาดขึ้นเสียงสูง รั้งแขนคยูฮยอนกำไว้จนแน่น แต่ร่างสูงกลับสะบัดออกอย่างไม่ไยดี

“โธ่เว้ย! อย่ามางี่เง่าน่ะ .. ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่อง งั้นเราเลิกกันเถอะ”





ถ้าเหตุผลของการเลิกกัน โดยไม่มีมือที่3 ก็คงไม่เจ็บแบบนี้
ซองมินไม่ดีตรงไหน ทำไมคยูฮยอนถึงต้องทิ้งซองมินไป
ถ้าคยูฮยอนทิ้งซองมินไป เพียงเพราะไปมีคนอื่น งั้นซองมินก็คงจะไม่ต้องทำถึงอย่างนี้….





ในเมื่อซองมินไม่ได้คยูฮยอน ก็อย่าหวังว่าใครหน้าไหนจะได้ไปเหมือนกัน

เพราะ...

โจคยูฮยอนต้องเป็นของอีซองมินคนเดียว เท่านั้น!






……………………………….








Rrrrrrrrrrr

“ว่าไงครับที่รัก” คยูฮยอนกรอกเสียงนุ่มใส่ปลายสาย เมื่อเห็นชื่อนั้นปรากฏอยู่บนจอโทรศัพท์

“คยูฮยอนอ่ะ ทำไมชอบเรียกที่รักไม่รู้ รู้มั๊ยว่ามันเขินนะ”

“ฮ่าๆ ก็จินยองเป็นที่รักผมไงครับ ก็ต้องเรียกแบบนั้นสิ ... งั้นเอาเป็นว่าอีกชั่วโมงเจอกันนะครับ เดี๋ยวผมไปหา”

โทรศัพท์เครื่องหรูสีดำ ถูกพับเก็บลงกระเป๋ากางเกง พร้อมกับก้าวขึ้นรถคันหรูแล้วขับมุ่งหน้าตรงไปยังจุดนัดหมายทันที

โดยหารู้ไม่ว่า มีรถอีกคันขับแล่นตามไปอยู่ห่างๆ…….





………………………….






“อื้อ อย่าสิคยูฮยอน” ร่างสูงก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาว สองมือสอดประสานเข้าหากัน แล้วดันแผ่นหลังบางติดกับกำแพงข้างซอกตึก

มือใหญ่ล้วงเข้าใต้ชายเสื้อสีอ่อน กำลังแตะต้องลงบนผิวเนื้อนุ่มแต่ก็ต้องหยุดชะงักเสียก่อน กับริงโทนโทรศัพท์ของเจ้าตัวที่ดังขึ้น เพลงที่ตั้งไว้เพลงนี้มีอยู่คนเดียวที่โทรมาหาเขา คือ ’ซองมิน’





“คยูฮยอน ... ฮึ่กๆๆ ช่วยซองมินด้วย”

“ซองมิน....เป็นอะไรไป”

“ฮื่อๆ คยูฮยอนต้องช่วยซองมินนะ ซองมินไม่ไหวแล้ว ฮื่อออ”

“ครับๆ แล้วซองมินอยู่ที่ไหน บอกผมมาสิ ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้”


คยูฮยอนกล่าวระร่ำระลักด้วยท่าทีตกใจกับเสียงสะอื้นฮักของซองมิน ว่าแล้วก็รีบผลักออกจากร่างเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ยืนด้วยท่าทีเหวอ แต่พอจะร้องเรียกคัดค้านห้ามอีกฝ่ายไม่ให้ไป ก็ไม่ทันเสียแล้ว




ร่างเล็กเลื่อนโทรศัพท์สีสวยลงช้าๆ กดปุ่มวางสายก็กลับเป็นหน้าจอปกติ ซึ่งปรากฏภาพของชายหนุ่มคนที่เพิ่งวางสายเมื่อตะกี้กับตัวเขาเอง กำลังนั่งพิงหัวเอนซบกับไหล่กันและกันอย่างมีความสุข


สายตาคู่สวยมองจอภาพตรงหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ รอยยิ้มสวยค่อยๆกดลงลึกพร้อมกับหัวเราะออกมาน้อยๆ แล้วก็ขับรถตรงมุ่งหน้าไปอีกทางอย่างรวดเร็ว


.... ต่อไปนี้แหละ นายจะต้องเป็นของชั้นคนเดียวเท่านั้น โจคยูฮยอน ....






.....................................







“ซองมินอยู่มั๊ยครับ .... ซองมิน” คยูฮยอนก้าวเข้ามายังสถานที่ที่ซองมินบอกเอาไว้ ซึ่งนั่นก็คือบ้านของซองมินเอง

ประตูสีน้ำตาลอ่อนเหลือบเข้ม ถูกแง้มเปิดออกช้าๆ ภายในห้องนั้นมืดสนิท ทั้งหน้าต่างและผ้าม่านก็ถูกปิดจนแสงภายนอกไม่สามารถเข้ามาได้เลยแม้แต่น้อย มีเพียงเครื่องฮีทเตอร์ที่ยังคงทำงานอยู่ ร่างสูงก้าวเข้าไปในห้องด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น แต่ละก้าวที่เหยียบย่ำเข้าไปก็รู้สึกถึงความเย็นวาบที่แผ่มาจนทำให้ขนลุก ทั้งที่ภายในห้องถูกปรับอุณหภูมิจากเครื่องฮีทเตอร์จนอุ่นพอเหมาะ


แล้วแผ่นหลังกว้างก็ถูกทาบทับด้วยความอบอุ่น ร่างสูงยืนนิ่งหยุดชะงักในใด สองมือค่อยเล็กสอดรั้งเข้าใต้แขน โอบรัดเอวคนตัวสูงกว่าและซุกใบหน้าหวานแนบกับแผ่นหลังกว้างจนแน่นแทบจะจมหายลงไปเสียให้ได้


“ซองมินรักคยูฮยอน ... รักมากเลยรู้มั๊ย ฮึ่กๆ”

“ซองมิน” ร่างสูงพลิกตัวกลับมาช้าๆ คลายมือนิ่มทั้งสองข้างออกจากเอว มารวมกำชับไว้เสียเอง พร้อมกดจมูกโด่งลงกับผิวแก้มเนียนใส

“เรียกผมมาทำไม เป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ” มือหนายกลูบไล้เรือนผมนุ่มอย่างแผ่วเบา

“อย่าทิ้งซองมินไปไหนอีกนะ”

“แต่ว่า.......”

พลั่ก!!!!!!!!!!!!

ร่างสูงถูกผลักลงไปบนเตียงอย่างแรง พร้อมกับไฟทุกดวงเปิดสว่างจนทั่วห้อง คยูฮยอนเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจ



“ซองมิน เกิดอะไรขึ้น ละ...แล้วนี่มันอะไรกัน”


“หึหึ ทำไมล่ะ ก็แค่อยากให้คยูฮยอนเป็นของซองมินคนเดียวเท่านั้น ต่อไปนี้คยูฮยอนจะได้ไม่ต้องจากซองมินไปไหนอีกไงล่ะ”

“นี่มัน....อย่านะซองมิน”

จึ่ก!!!!!!!!!!!!!!!

“อาาา~” ร่างสูงครางเสียงสะท้านเมื่อเข็มฉีดยาแท่งเล็กถูกปักลงมาบนท่อนแขนแกร่งข้างขวา ตัวยาสีใสถูกฉีดเข้าเส้นเลือดดำในทันทีจนหมดหลอด


ร่างสูงนอนแผ่นิ่งบนเตียงสีหวาน ระบายลมหายใจออกมายาวๆ แขนขาและลำตัวรู้สึกชาไปหมด และค่อยๆชามากขึ้นจนแทบไม่รู้สึก ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ มีเพียงแค่แผ่นอกไหวกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ยังคงที่ กับดวงตาคมที่สามารถกระพริบและกรอกไปมาได้ ยิ่งด้วยนัยน์ตาหวานที่มองมายังร่างเขาด้วยรอยยิ้ม มันยิ่งทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวที่สุด


และรอยยิ้มหวานนั้นค่อยๆแปรเปลี่ยนไปทีละนิด มุมปากถูกยกขึ้น พร้อมกับร่างเล็กที่ค่อยๆกดทับลงมาบนร่างสูง ใบหน้าหวานเคลื่อนต่ำเข้ามาใกล้ จนกลีบปากนุ่มจูบซับบนเปลือกตาคม ที่มีน้ำตาไหลรินออกมา

“อยู่กับซองมินแล้วไม่เห็นต้องร้องไห้เลยนะคยูฮยอน” กลีบปากนุ่มคลอเคลียเลื่อนต่ำลงมายังจมูกโด่ง “คยูฮยอนไม่ต้องไปหาคนอื่นแล้วไง ซองมินรักคยูฮยอนนะ”


ปากนุ่มบดคลึงกับริมฝีปากอิ่ม แล้วค่อยๆกดลงไปอย่างเชื่องช้า สอดแทรกลิ้นเข้าไปพัวพันอย่างโหยหา ผิวกายขาวบดเบียดแนบชิดกับกายแกร่ง ละริมฝีปากไซ้ไปยังซอกคอและใบหูกระซิบเสียงแผ่วจนกายสั่นสะท้าน


“ต่อไปนี้คยูฮยอนจะได้ไม่ต้องไปไหนแล้วจะได้อยู่กับซองมินตลอดไปนะ”

ในเมื่อซองมินรั้งคยูฮยอนเอาไว้ไม่ได้ ซองมินก็ต้องทำแบบนี้
เคยบอกไปแล้วไงว่าถ้าซองมินไม่ได้คยูฮยอนไป
ก็จะไม่มีใครหน้าไหนได้ไปเหมือนกัน

คยูฮยอนต้องอยู่กับซองมินเท่านั้น
คยูฮยอนต้องเป็นของซองมินคนเดียว ... ตลอดไป ....








END...........

TALK

ก็บอกแล้วว่าฟิคมันจิต !  -- --*

ฮ่าๆๆๆๆ ในที่สุดก็แต่งฟิคมาลงจนได้

นับวันไรทเตอร์ยิ่งจิตไงก็ไม่รู้ สงสัยเครียดจากงานหนัก 555

จากฟิคหื่น เริ่มเป็นฟิคจิต อีกหน่อยคงจะได้ฟิคหื่นจิต กร๊ากกกกกกก (ไรทเตอร์บ้าไปแระ อย่าถือสา -*-)

ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคชั่ววูบ(อีกแล้ว) นึกอยากจะแต่งก็แต่ง

แล้วแต่งเสร็จภายในชั่วโมงกว่าๆอีกด้วย ทำไปได้ - -*

เรื่องอื่นๆที่ยังคงค้างอยู่ หรือเรื่องใหม่ที่แต่งไว้แล้วมาหลายเดือนก็ยังคงค้างอยู่แบบนั้น

รอกันต่อไปน๊า สัญญาว่าจะรีบเอาฟิคมาลง ....

ปล.ไม่อ่านไม่ว่า แต่ถ้าอ่านแล้ว ขอคอมเม้นซักนิด  ^________^