[SF] ★ เอาคืน !!! ★ [+NC+]

posted on 05 Sep 2009 19:34 by minkyu in SFic

SF : ★ เอาคืน !!! ★
Couple : Kyuhyun x Sungmin
Present by Park Ga In + dakyo
Writer by dakyo
Story by Park Ga In*
Rate : +NC+
Warning : ระวังภาพจะติดตาไป3วัน3คืนแบบไรท์เตอร์และคนบิ๊ว !!





ฮัดชิ้ววววววววว !!!

ฟุ ดฟิดๆๆๆ อาการจามอย่างรุนแรงพร้อมกับน้ำมูกไหลไม่หยุดเป็นอันให้ร่างสูงต้องควาญ หากระดาษทิชชู่ที่อยู่หัวเตียง ตาคมค่อยๆปรืออย่างยากลำบาก แต่ก็พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีอยู่ เอื้อมมือไปหยิบให้สำเร็จ



“คยู ฮยอน ตื่นได้แล้วลูก สายแล้วนะ” เสียงหญิงวัยกลางคน ตะโกนเรียกลูกชายสุดที่รัก แต่เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ จึงพยามเปิดประตูเข้าไป แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะประตูห้องนั้นถูกล็อค ?ไว้จากข้างใน (ล็อคทำไม)

ผู้เป็นแม่ เกิดเป็นห่วงลูกชายจึงได้ไปหยิบกุญแจสำรองมาแล้วไขเข้าไป ก็พบร่างสูง กำลังนอนขดคู้โดยมีผ้าห่มผืนหน้าคลุมโปงอยู่

“คยู ฮยอน 7 โมงแล้วลูก ไม่ไปเรียนหรอ” ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนท่อนแขน คยูฮยอนจึงรู้สึกตัวตื่นขึ้น พยายามขยับตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนแล้วคว้ากรอบแว่นสีดำคู่ใจข้างๆเตียงมาสวมใส่ ทันที

“ครับแม่ .. ผมปวดหัวจัง” ฮะ....ฮัดชิ้ววววว ฟืดดดด
ลีอา เอื้อมมือไปแตะหน้าผากลูกชายเพื่อวัดไข้อย่างคราวๆ แต่ก็ไม่รู้สึกว่าตัวร้อนมากนัก อาจจะแค่กำลังรุมๆ แต่เห็นจากอาการของคนป่วยอย่างชัดเจนแล้วว่าโจคยูฮยอนไม่สามารถไปมหา’ลัยได้ อย่างแน่นอน ถ้าเกิดต้องไปขึ้นมาจริงๆ อาจจะยิ่งอาการหนักและปล่อยทิ้งไว้ไข้คงจะมีทีท่าว่าสูงขึ้น จนทุกคนต่างก็อาจจะคิดว่าต้องเป็นไข้หวัด 2009 แน่ๆ จึงบอกให้คยูฮยอนนอนพักผ่อนเพื่อให้อาการดีขึ้นก่อนซักวันสองวันคงไม่เป็นไร

แต่ เด็กเรียนอย่างโจคยูฮยอนมีหรือที่อยากจะขาดเรียน จึงพยายามยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน ทั้งๆที่แม่ตัวเองห้ามแล้วก็ตาม ผลสุดท้ายปรากฏว่าขยับตัวลุกขึ้นได้ไม่ทันไร ขายาวๆยังก้าวไม่พ้นจากที่นอน ก็เป็นอันต้องฟุบลงไปนอนที่เตียงตามเดิม

“เห็นมั๊ย แม่บอกว่าไม่ต้องลุกมา ดูสิหน้าซีดขนาดนี้ พักผ่อนก่อนเถอะเรา เรื่องเรียนไม่ต้องห่วงหรอก ไว้ค่อยให้เพื่อนตามเก็บแลคเชอร์ให้ก็ได้” ลีอาได้แต่เตือนลูกชาย เพราะถ้าขืนไปมหา’ลัยสภาพแบบนี้คงไม่น่ารอด มีแต่จะไปแล้วเป็นหนักมากกว่าเดิม สู้พักผ่อนให้เต็มที่ให้หายแล้วค่อยไปยังจะดีกว่า

“นอนพักเถอะนะ เดี๋ยวแม่ไปหายาและทำโจ๊กมาให้” มืออุ่นนิ่มดันไหล่กว้างให้ราบลงกับที่นอน เลื่อนผ้าห่มผืนหนามาปิดที่บริเวณคอ พร้อมกับรับแว่นตาที่คยูฮยอนถอดออกมายื่นให้ วางไว้ที่หัวเตียงตามเดิม

“แม่ครับ ผมขอโทรศัพท์ทีสิครับ”



…………………………เอาคืน……………………………..



เข้า วันที่สอง ที่คยูฮยอนยังคงไม่สามารถไปเรียนได้ เนื่องจากยังคงมีอาการของไข้หวัด ไอจามอยู่เล็กน้อย ส่วนไข้ต่ำๆนั้นลดลงไปแล้ว แต่โดยรวมอาการก็ดีขึ้นมาก ถึงแม้เจ้าตัวจะยืนยันบอกกับแม่ว่าวันนี้จะไปเรียนให้ได้ แต่โดนคำสั่งจากเพื่อนรักทันควันว่า .. ไม่ต้องมาหรอก ถ้ามาคิบอมจะแฉว่าคยูฮยอนเป็นหวัด 2009 .. ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นซักหน่อย ไอ้แก้มมันร้ายจริงๆ เหอะ

แต่ ด้วยความเป็นจริงแล้วคิบอมก็เป็นห่วงเพื่อนเสียมากกว่า อยากให้พักผ่อนให้หายดี อีกทั้งวันนี้ก็วันศุกร์ จะได้หยุดพักยาวๆเสาร์อาทิตย์ แล้วอย่างวันนี้ก็แทบจะไม่ต้องมาก็ได้ เพราะมีเรียนแค่คาบเดียว แถมเป็นวิชาแลคเชอร์อย่างเดียวจริงๆ .. เพราะอาจารย์เอาแต่จดๆๆ แทบไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือจากที่เขียนให้ดู = =

………………………..เอาคืน.............................................


“นี่ซองมิน ได้ข่าวว่าคยูฮยอนป่วยอยู่น่ะ”

“เอ่ จริงหรอ” ซองมินเลิ่กคิ้วมองฮยอกแจที่หลังจากเดินกลับเข้าห้องมาด้วยความสงสัย ทงเฮที่นั่งอยู่ข้างๆจึงเอ่ยขึ้น

“มิน่าล่ะ วันสองวันนี้เห็นหน้าบูดๆ ที่แท้ก็ไม่ได้ไปทำอะไรเจ้าเด็กเนิร์ดนั่น”

“บ้า หน่ะทงเฮ ชั้นไปทำอะไร..ชิ” มืออวบเอื้อมไปตีแขนซ้ายดังป๊าบ จนทงเฮทำหน้าบู่ ย่นจมูกใส่ ใครจะไปทำอะไรหนักหนาละ ก็แค่อยากแกล้งคยูฮยอนเท่านั้นเอง

ถ้าเดินสวนกันในโรงอาหารก็แกล้ง ทำน้ำหกใส่ แล้วเอามือลูบไล้ลงไปตรงหน้าอกบริเวณที่เปียก ก่อนจะพาลากไปเข้าห้องน้ำ ซองมินจะพยายามยื้อแย่งถอดเสื้อออกมาให้จนได้แล้วก็แกล้งเอามาซักต่อหน้าตรง นั้น บางทีก็ไปหาคิบอมพร้อมกับทงเฮที่เป็นแฟนกันอยู่ เพื่อที่จะได้เจอคยูฮยอน ระหว่างนั้นก็จะสะดุดขาล้มแล้วล้มใส่ทับตัวของคยูฮยอนจนแว่นตาหนาเตอะที่ใส่ อยู่กระเด็นหลุดออกไป ร่างสูงก็พยายามใช้สองมือควาญหาทั้งๆที่ถูกซองมินทับอยู่แบบนั้น โดยกิริยาท่าทางที่แสดงออกมา มันยิ่งทำให้ซองมินอยากแกล้งมากขึ้นจนไม่อยากจะลุกขึ้น จนทงเฮเห็นท่าไม่ค่อยดีว่าถ้าขืนปล่อยมากไปกว่านี้คยูฮยอนอาจจะเสร็จซองมิ นไปได้ เลยต้องเดินไปลากเจ้ากระต่ายขี้แกล้งให้ลุกขึ้นมา และอะไรต่อมิอะไรอีกสารพัดที่ซองมินแกล้งไว้


ซองมินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ทงเฮและฮยอกแจรู้แล้วว่าซองมินต้องคิดอะไรแน่ๆ

“เจ้า กระต่าย คิดแผนการอะไรได้อีกล่ะ จะไปเล่นอะไรกับคยูฮยอนวันนี้ หื้ออ” ถามออกมาราวกับเป็นคำถามเคยชิน เพราะถ้าไม่แกล้งที่มหา’ลัย ก็กลับไปแกล้งที่บ้านอยู่ดี บ้านสองคนนี้อยู่ติดกัน จนซองมินเข้านอกออกในได้เป็นว่าเล่นราวกับบ้านของตัวเอง และถ้าวันไหนซองมินไม่ได้แกล้งคยูฮยอน วันนั้นก็จะดูเป็นกระต่ายบูดไปทั้งวัน อย่างเช่นเมื่อวาน


“ไม่บอกหรอก ปล่อยให้งง คริๆๆ”

“เออ ระวังมั่งเหอะ เด็กมันรู้ทันแล้วจะตามมาเอาคืน!”

“โธ่ เรียบร้อยใสสื่อแบบคยูฮยอน ไม่มีทางหรอก ไม่มีทางทำอะไรชั้นได้”

“จะคอยดู ไปยั่วเค้ามากๆเอา ใครมันจะไปทน(หื่น)ไหว ซักวันเถอะคยูฮยอนจะมากดโดยไม่ทันตั้งตัว!”

ซอง มินไม่ได้ตอบกลับไป เอาแต่อมยิ้มและคิดในใจ ท่าทางเรียบร้อยใสซื่อแบบคยูฮยอนนั้นไม่มีทางมากล้ารุกได้หรอก แต่ถ้าลองมาจริงๆละก็คอยดู!! - -*



…………………………เอาคืน……………………………..


“พี่ ซองมิน ฝากแลคเชอร์ไปให้คยูมันหน่อยสิครับ ผมซีล็อคให้มันเอาไปอ่าน” คิบอมเดินมาดักรอรุ่นพี่ซองมินที่หน้าห้องเรียน ก่อนจะยื่นแลคเชอร์ปึกนึงไปให้ .. ที่ทำแบบนี้ก็ไม่ใช่อะไร เพราะบ้านของคยูฮยอนและซองมินอยู่ติดกัน คิบอมจึงถือโอกาสฝากของติดไม้ติดมือกลับไป ตามความต้องการของคยูฮยอน ที่สั่งกำชับนักหนาว่าให้เอาแลคเชอร์ของวันนี้แล้วของเมื่อวานมาให้ด้วย ซึ่งใจจริงตอนแรกคิบอมเองก็ว่าจะเอาไปให้ด้วยตัวเอง กะว่าไปแล้วจะได้ไปเยี่ยมคนป่วยด้วยเลย แต่เกิดมีนัดสำคัญกับคนรู้ใจอย่างอีทงเฮนี่สิ คะยั้นคะยอว่าจะต้องไปให้ได้ คิบอมเลยคิดหนัก เป็นอันต้องยกเลิกตารางไปแวะเยี่ยมคยูฮยอนโดยปริยาย (นี่ขนาดคิดหนัก - -*) .. ตามคำสั่งของทงเฮ .. ว่าค่อยมาเยี่ยมพรุ่งนี้แล้วกัน

“อื้มได้สิ” ซองมินพยักหน้ารับยิ้มหวาน แล้วยื่นมือไปรับชีทมา โดยไม่ถามคิบอมกลับซักอย่างว่าทำไมจู่ๆถึงได้ฝากชีทมาให้ เพราะเด็กเรียนอย่างคยูฮยอนแล้วไม่น่าจะขาดเรียนได้ แต่คิบอมก็ไม่ได้สงสัยอะไรกลับมา ก่อนจะกล่าวฝากบอกคยูฮยอนทิ้งท้ายด้วยความเป็นห่วงให้หายเร็วๆ แล้วก็รีบชิ่งไปหาทงเฮทันที



…………………………เอาคืน……………………………..


กิ๊งก่องงงงงงงงงงง


“สวัสดี ฮะคุณน้า ผมมาเยี่ยมคยูฮยอนฮะ เห็นว่าไม่ค่อยสบาย” ซองมินก้มโค้งศีรษะลงอย่างมีมารยาทก่อนจะเปิดประตูตามเข้ามานั่งรออยู่ที่ โซฟาห้องรับแขก

“แล้วอาการเป็นยังไงบ้างแล้วฮะ”

“อื้ม ก็ดีขึ้นมากแล้วจ๊ะ ตอนบ่ายๆก็เห็นไม่ค่อยเป็นอะไรแล้ว คงจะเริ่มหายแล้วแหละ” กล่าวอย่างหายห่วง เมื่อเห็นอาการลูกชายดีขึ้นมาก ก่อนจะชวนซองมินไปนั่งทานข้าวมื้อค่ำที่เพิ่งเตรียมเสร็จเมื่อครู่


“เดี๋ยวคยูฮยอนก็คงลงมาแล้วแหละจ๊ะ เมื่อกี้น้าไปตามมาแล้วว่าซองมินมาเยี่ยม”

“ฮะ” ซองมินกล่าวยิ้มรับอย่างสุภาพก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวตัวยาวที่ตั้งอยู่ กลางบ้าน ไม่นานนักคยูฮยอนก็เดินลงมาแล้วมานั่งฝั่งตรงข้ามกับซองมิน โดยมีผู้เป็นแม่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ

“แล้วคุณน้าผู้ชายไม่อยู่หรือ ครับ” ซองมินกล่าวถามอย่างเป็นมารยาทเมื่อเห็นว่าได้เวลาทานข้าวแล้ว แต่พ่อของคยูฮยอนยังไม่กลับมา ซึ่งก็ได้รับคำตอบว่าวันนี้มีประชุมถึงค่ำคงเลยกินข้าวนอกบ้าน กว่าจะกลับเข้ามาก็คงดึกๆ

และการทานอาหารมื้อค่ำของคยูฮยอน แม่คยูฮยอนและซองมินก็ดำเนินไปได้ด้วยดี ถึงแม้ซองมินอาจจะมีแกล้งๆคยูฮยอนมั่ง