[SF] - Visitor psychosis - (18+) KYUMIN

posted on 23 Jun 2011 23:28 by minkyu in SFic

Tilte : Visitor psychosis

Couple : Kyuhyun x Sungmin

Rate : NC-17  

Warning : ชื่อเรื่องก็บ่งบอกว่าฟิคนี้ ออกแนวโรคจิต ... รับไม่ได้กรุณาอย่าอ่าน  ไม่ได้บังคับ

Talk ก่อน : เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ You must belong to Me…ONLY แต่เรื่องนี้ ออกแนวจิตหลอนกว่าเรื่องแรกอยู่พอควร จริงๆเนื้อเรื่องหลักก็คล้ายกัน แต่อาจจะบรรยายใส่อารมณ์เข้าไปมากกว่า เลยทำให้ดูจิตและหลอนกว่าเท่านั้น  รวมถึงฉากจบ ...

ก่อนจะอ่านเรื่องนี้ ต้องย้อนกลับไปอ่านเรื่อง  You must belong to Me…ONLY ก่อนนะ

LINK!!! You must belong to Me…ONLY  CLICK!!!!

 


เรื่องนี้เป็นเพียงจิตนการของผู้แต่ง ไม่เกี่ยวกับบุคคลใดๆทั้งสิ้น กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน!! และแยกแยะออกจากความเป็นจริง

 

(Psychosis อ่านว่า ไซโคซิส  = โรคจิต)

 

 

ภายในห้องกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม กลับมืดมิดด้วยผ่านม่านที่บดบังแสงภายนอก ไม่ให้สาดส่องเข้ามายังภายใน มือเล็กเกลี่ยเรือนผมสีน้ำตาลของคนรักอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากอิ่มไล้เลียทั่วฝ่ามือหนา ก่อนจะวางมือร่างคนที่นอนนิ่ง แต่ยังคงหายใจอย่างเป็นจังหวะ รอยยิ้มหวานถูกส่งมอบไปให้ก่อนจะคว้าโทรศัพท์เครื่องสวยจากหัวเตียง  ปลายนิ้วกดลงบนจอสัมผัสไปยังเลขหมายปลายสายที่ต้องการ ... เสียงหวานใสกรอกผ่านโทรศัพท์เครื่องหรู เพียงไม่กี่คำ คนที่ได้ฟังก็ถึงกับสะดุ้งและตื่นกลัว กระวีกระวาดรีบร้อนรน จนไม่อาจจะอยู่นิ่งเฉยอีกต่อไปได้

 

แค่นั้น ....

 

อีซองมินก็กดรอยยิ้มอย่างน่าหวาดกลัว จนคนที่นอนนิ่งได้แต่เบือนสายตาหนี มีน้ำใสไหลเคล้าดวงตาสีนิลอย่างไม่อาจห้ามได้

 

คนสวยค่อยประคองมือรั้งใบหน้าหล่อจัด ให้กลับมามองตน ภายใต้ห้องที่ปิดทึบ ไม่มีแม้แสงไฟภายในห้อง แต่ยังพอมีแสงรำไรที่ลอดผ่านมาจากทางหน้าต่างที่มีผ้าม่านผืนหน้าบดบังไว้อยู่

 

“ร้องไห้ทำไม ..หื้ม~” เสียงหวานใสพูดแผ่วเบา ราวกับจะปลอบประโลมคนรัก หากแต่คนฟังไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นซักนิด ใบหน้าที่ไร้การแสดงความรู้สึก กลับมีหยาดน้ำตารินไหลออกมามากขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

 

ร่างกายที่ไม่สามารถตอบสนองได้ทุกส่วน ยิ่งทำให้คนหล่อหวาดกลัวกับการกระทำของคนตรงหน้า จะส่ายหัว จะยกมือ จะอ้อนวอนร้องขอด้วยการกระทำหรือแม้กระทั่งคำพูด ก็ไม่สามารถทำได้

 

เพียงแค่กรอกลูกตาสีน้ำตาลเข้มไปมา พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลริน ร้องขอกับคนสวย หากแต่มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมา

 

“คยูฮยอนไม่รักซองมินแล้วหรอ ซองมินรักคยูฮยอนมากเลยรู้มั๊ย” ฝ่ามือบาง จัดการเช็ดคราบน้ำตาของชายหนุ่มให้อย่างแผ่วเบา ริมฝีปากจูบซับดวงตาสีนิลที่ค่อยปรือลง ไล้เล็มมายังพวงแก้ม ตวัดเรียวลิ้นอุ่นเช็ดทุกหยาดน้ำตาของคนหล่ออย่างหวั่นไหว มือบางค่อยลูบไล้ซอกคอ และลาดไหล่ ไล่ปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดจนเผยให้เห็นผิวกายแกร่ง มือบางแตะลงบนผิวกายร่างสูงอย่างช้าๆ และลูบไล้ผิวขาวอย่างหลงใหล

 

“ซองมินจะทำยังไง ให้คยูฮยอนรักซองมิน รักซองมินคนเดียว มีซองมินของเดียว และเป็นของซองมินคนเดียว” ปลายนิ้ววาดเกลี่ยลงบนหน้าท้องแกร่ง คยูฮยอนรับรู้และรู้สึกถึงสัมผัสทุกอย่าง หากแต่ร่างกายไม่สามารถตอบสนองกลับได้ก็เท่านั้น  ผิวกายขาวเย็นเชียบสั่นไหวระริกด้วยความพลุ่งพล่านและหวาดกลัวปะปนกันไป

 

“อีกไม่นานแล้วนะ คยูฮยอนก็จะต้องเป็นของซองมิน .... คนเดียวเท่านั้น”

 

 

กิ๊งก่องงงงง~

 

 

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกให้บุคคลที่สาม ผู้มาเยือนเข้ามาข้างใน ภายในห้องที่มืดสนิท ทำให้คนที่กำลังเดินเข้ามาในห้องรู้สึกหวาดกลัว เสียงรองเท้าส้นสูง กระทบกับพื้นไม้อย่างเชื่องช้าและเป็นจังหวะ พยายามเพ่งเล็งสอดสายตาส่องไปยังรอบๆห้อง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าคลับคล้ายคลับคลากับคนที่ต้องการมาหา นอนนิ่งอยู่บนเตียงใหญ่

 

“คยูฮยอน!!!”  หญิงสาวปราดเข้ามานั่งบนเตียงกว้าง อย่างตื่นตระหนก พร้อมกับแสงไฟภายในห้องถูกเปิดขึ้น แล้วก็มีร่างโถมปรี่เข้ามาหาทางด้านหลัง จนหญิงสาวสะดุ้งกรีดร้องอย่างตกใจ

 

จึ่กกกกกกกกกกกก!!!!!!!

 

“อ่ะ...อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” เสียงกรีดร้องโหยหวน คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดและทรมานดังขึ้นลั่นห้อง จนเสียงค่อยๆแผ่วเบาลงพร้อมกับร่างกายที่ทรุดลงไปนอนจมอยู่บนเตียงเดียวกับคนหล่อ ลมหายใจหอบหนักค่อยๆแผ่วเบาลงอย่างรวยริน ใบหน้าสวยที่อาบด้วยเครื่องสำอางราคาแพงลิบลิ่ว เริ่มเปราะเปื้อนอย่างหมดสภาพ กับคราบน้ำตาที่ไหลรินอย่างต่อเนื่อง แววตาเว้าวอนร้องขออย่างน่าสงสารและเวทนา

 

หากแต่ใช้ไม่ได้ผลกับคนที่กระทำทุกสิ่งทุกอย่าง ....ให้เป็นไปตามแผนของตัวเอง

 

ร่างบางทรุดกายนั่งลงข้างๆหญิงสาว ใช้มือลูบใบหน้าที่เปื้อนเครื่องสำอางอย่างรังเกียจ ปลายนิ้วจับล็อคเชยคางให้แหงนหน้าสบตากับตนเอง และจ้องมองอย่างขยะแขยง

 

“จินยอง!!! คนอย่างเธอ อย่าหวังว่าจะได้คยูฮยอนไป .... คยูฮยอนต้องเป็นของฉันคนเดียว จำเอาไว้ ”  เสียงหวานตวาดอย่างเคียดแค้นจนหญิงสาวร้องไห้ไม่หยุด ร่างกายไม่สามารถตอบสนองได้เช่นกัน นอนนิ่งได้แต่ร่ำไห้ และหวาดกลัวอย่างที่สุด อีซองมินมองใบหน้าสวยด้วยสายตาเหยียดๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ แล้วพาร่างหญิงสาว จับมัดเชือกไว้ ใส่กุญแจมือและลากไปห้อยโยงกับตู้เสื้อผ้า ประหนึ่งแขวนเธอคนนั้นราวกับเป็นเสื้อผ้าที่ห้อยอยู่หน้าตู้

 

“คนอย่างเธอน่ะโง่จริงๆ หึหึ  แค่หลอกนิดหน่อยก็ตามมาหาคยูฮยอนแล้ว  ฝันไปเถอะว่าจะได้คยูฮยอนไป  คยูฮยอนน่ะ เค้าเป็นของฉัน เป็นของฉันมานานแล้วด้วย ถ้าไม่มีเธอเข้ามา คยูฮยอนเค้าก็คงไม่ทิ้งฉันไป!!!!!!!!!!!…”  ตวาดเสียงกร้าว ริมฝีปากกระตุกยิ้มอย่างสะใจ  เรือนผมสีบลอนด์ถูกสะบัดจนกระเซอะกระเซิง ซองมินกระชากผม แล้วบังคับให้ใบหน้าหล่อนจ้องมองสบตากับตัวเอง แววตาที่แสดงความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด พยายามอ้อนวอนร้องขอ ด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบเปรอะเปื้อนจนทั่วใบหน้า

 

“หึ.. อย่าพยายามให้เสียเวลาเลย เพราะตอนนี้มันก็สายไปแล้วสำหรับคนอย่างเธอ ... ฉันจะแสดงให้ดูแล้วกัน ว่าคยูฮยอนเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น”  ว่าแล้วก็ผละออกจากหญิงสาว แล้วก้าวมานั่งฟุบลงที่เตียงใหญ่ ข้างๆกับร่างกายคนหล่อ ที่นอนแน่นิ่ง แต่รับรู้ทุกคำพูดและการกระทำของซองมิน

 

ร่างเล็ก ถาโถมกายทาบทับร่างที่นอนนิ่ง ผิวกายขาวที่ถูกปลดเปลื้องเครื่องนุ่งห่มด้านบนออกแล้ว ถูกริมฝีปากบางครอบครองลงไปทุกสัดส่วนของร่างกาย ฝากรอยเน้นย้ำจนทั่ว ร่างกายที่นอนนิ่ง ไม่สามารถขยับเคลื่อนไหวตอบสนองทุกการกระทำได้ หากแต่แท้จริงแล้ว ความรู้สึกภายในมันแล่นพล่านจนปวดหนึบท้องน้อยไปซะหมด ดวงตาคม ไหววูบไปตามความรู้สึก ลมหายใจที่รวยริน กลับดังหอบขึ้นในทุกๆวินาที

 

อีซองมินจ้องมองใบหน้าคนหล่ออย่างพึงพอใจ ก่อนจะตวัดสายตาไปมองร่างที่ถูกพันธนการไว้ที่ตู้เสื้อผ้าที่อยู่ปลายเตียง ถูกโยงร่างห้อยลงมาอย่างสะใจ  หญิงสาวมองภาพตรงหน้าหวาดกลัว น้ำตาใสยังคงไหลรินอาบเครื่องสำอางยี่ห้อดังราวกับเขื่อนแตก

 

ร่างเล็กค่อยๆเคลื่อนกาย คร่อมร่างสูง นั่งทาบทับบนแผ่นอก ชันเข่ากับพื้นที่นอนโดยหันหน้าออกมายังปลายเตียง ค่อยๆใช้มือจัดการปลดสิ่งปกปิดกายส่วนล่างของคนหล่อออก แล้วประคองมือบังคับท่อนเนื้อแกร่งที่แข็งขืน ก่อนจะก้มลงใช้เรียวปากสีชมพูปลั่งครอบครองส่วนนั้นลงไปสุด ดวงตาคมเหลือบมองใบหน้าของหญิงสาวที่ชุ่มไปด้วยน้ำตา และถูกตรึงพันธนาการอยู่ตรงหน้าอย่างพึงพอใจ

 

ร่างกายของคนที่มีอำนาจในการควบคุม ถูกขับเคลื่อนเลื่อนถูผิวกายแกร่ง สะโพกมนบดเบียดถูไถลาดไล่จากแผ่นอก ผ่านหน้าท้องแกร่ง แล้วคร่อมทับส่วนกลางกายให้ผลุบหายไปกับความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่ว จนสมองเบลอ อัดอั้นกับความรู้สึกที่อยากจะปะทุออกมา

 

ร่างเล็ก บังคับทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นไปตามความต้องการของตัวเอง โดยมีบุคคลที่สามผู้มาเยือน เห็นทุกๆการกระทำที่จงใจสื่อความหมาย

 

ร่างทั้งสองสอดประสานกายให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว คนสวยหมุนกลับตัวให้แววตาของตนได้มองสบตาใบหน้าหล่อของชายคนรักอย่างหลงใหล ก้มลงจูบซับทั่วใบหน้าและริมฝีปากอิ่ม พร้อมกับขยับกายในทุกท่วงท่า จนมีเสียงแหบครางปะทุเบาๆลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก .. อีซองมินลอบยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะสอดกายให้แนบแน่น จนหมดสิ้นกับความอัดอั้นที่ค่อยหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาทุกหยาดหยด ...

 

“อ่ะ อ่า..คยูฮยอน”

 

 

 

 

 

หลายวันผ่านไป ร่างกายที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวใดๆได้ ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด หนำซ้ำยังถูกพันธนาการไว้ อีกทั้งอาหารและน้ำดื่ม สิ่งจำเป็นสำหรับร่างกายในการดำรงชีวิต กลับไม่ได้เข้าสู่ร่างกายซักนิด ส่งผลให้ร่างนั้น มีลมหายใจที่รวยริน แผ่วเบาลงและค่อยๆจางหายไปในที่สุด…..

 

เสียงฝีเท้าก้าวย่างกรายเข้าไปหา ก่อนจะจับล็อคตัวหญิงสาวที่ร่างถูกโยงห้อยต่องแต่ง แน่นิ่งแม้กระทั่งลมหายใจ

 

“ตื่นขึ้นมาสิ ตื่นขึ้นมา!!!!!! เห็นหรือยังว่าคยูฮยอนน่ะเค้าเป็นของฉัน!!!!! .... ฮ่ะฮ่าๆๆ...ฮะ....ฮึ่กก ฮื่ออออออ” ตวาดเสียงแข็งหัวเราะลั่นก่อนจะค่อยๆแปรเป็นร่ำไห้สะอึกสะอื้น จนร่างกายค่อยทรุดลงกับพื้น สองมือกุมใบหน้าของตัวเองที่ชุ่มช่ำไปด้วยน้ำตา คร่ำครวญปริ่มราวแทบจะขาดใจ

 

“ฮื่อออออ....เวลาที่ฉันเห็นคยูฮยอนอยู่กับคนอื่น ... เวลาที่คยูฮยอนเรียกคนอื่นว่าที่รัก .... เวลาที่คยูฮยอนกอดคนอื่น ... เวลาที่คยูฮยอนจูบคนอื่น ... เวลาที่คยูฮยอนเป็นของคนอื่น ... ที่ไม่ใช่ฉัน ... ไม่ใช่ซองมินคนนี้ รู้บ้างมั๊ยว่ามันเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหน...ฮึ่กกกกกก”  อีซองมินปล่อยโฮ ระบายความอัดอั้นที่รู้สึกในใจออกมาราวกับหัวใจจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ นานอยู่หลายนาที ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วกระวีกระวาดลนลานปรี่เข้าไปหาร่างคนรักที่นอนไม่ไหวติงอยู่บนเตียงกว้าง

 

“คยูฮยอน ไม่นะ!!!! ฮื่อออ” สองมือประคองลำคอของคยูฮยอนขึ้นมาแล้วสอดร่างของตัวเองเข้าไปให้คนรักได้หนุนนอนตักของตัวเอง ลมหายใจรวยรินแผ่วเบา ใบหน้าหล่อซีดเซียวซูบผอมลงไปจนแก้มตอบ ริมฝีปากหนาซีดเซียวแห้งผากราวกับจะเหือดหายไปกับกาลเวลา อีซองมินพยายามประคองกอดร่างชายคนรักด้วยความถนุถนอม ... หากแต่มันกลับสายไปเสียแล้ว

 

“ผะ.....ผม....ขอ....โทษ.....”   คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมา โดยไร้ซึ่งวาจาเสียง จากร่างที่นอนนิ่ง มีเพียงแค่ริมฝีปากที่พยายามขยับเขยื้อนเอื้อนเอ่ยจนสามารถจับใจความได้ ก่อนลมหายใจเฮือกสุดท้ายดังขึ้น แล้วเสียงค่อยๆแผ่วลงไป เงียบหายไปกับความวังเวงที่ค่อยๆแผ่ซ่านปกคลุมจิตใจของคนที่ทรุดกายนั่งประคองกอดคนรักจนวินาทีสุดท้าย

 

อีซองมิน ได้สมใจอยากแล้วใช่มั๊ย .... ประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าคยูฮยอนเป็นของซองมิน  …

ในที่สุด คยูฮยอนก็เป็นของเขาเพียงคนเดียว

 

ใบหน้าสวยที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา ถูกฝ่ามือปาดมันทิ้งอย่างไม่ใยดี  รอยยิ้มสวยค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นรอยยิ้มที่น่าหวาดกลัวดูเยือกเย็น...พร้อมกลับเสียงกลั้วหัวเราะดังก้องอยู่ในลำคอราวกับจะคำรามแผดเผาให้ทุกสิ่งดับสูญ

 

ร่างบางเอื้อมมือไปคว้าเข็มฉีดยาขึ้นมา ใช้ปลายเข็มกดทิ่มลงไปในขวดยาสีใส แล้วดูดตัวยาเข้าไปจนเต็มสลิ้งค์ นิ้วเรียวดันด้ามเข็มไล่อากาศภายในออก จนตัวยาสีใสพุ่งปรี๊ดออกมาด้านนอก แล้วค่อยๆใช้ปลายเข็มแหลม กดทิ่มลงบนผิวเนื้อขาวตรงท่อนแขน  ริมฝีกปากบางที่เคยเป็นสีชมพูปลั่งกดเม้มเหยียดตรงจนเป็นเส้นกลายเป็นสีขาวซีด ลมหายใจสูดลึกเข้าจนเต็มปอด เปลือกตาบางค่อยๆปรือลงจนขนตายาวสะบัด และร่างกายบอบบางก็ทรุดลงไปนั่งข้างกายคนหล่อ  ใบหน้าหวานซบลงบนแผ่นอกแกร่งที่แน่นิ่งไม่มีแม้กระทั่งลมหายใจ แล้วหยาดน้ำใสก็หยดไหลรินอาบผิวกายคนหล่อ จนร่างเล็กสะอื้นฮัก ลมหายใจหอบเฮือกสุดท้าย และคงไว้ซึ่งร่างกายที่ประสานสัมผัสกันไร้ซึ่งวิญญาณ ...... ของคนทั้งสอง

 

 

“คยูฮยอนไปไหน ซองมินก็จะไปด้วยนะ .... ซองมินรักคยูฮยอน ไม่ว่ายังไงเราจะต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป”

 

 

 

โศกนาฏกรรม

 

ความรัก ความเศร้า ความเจ็บปวด ความอยากได้  อยากครอบครองแต่เพียงผู้เดียว

 

สุดท้ายสิ่งที่แลกมันมาได้นั่นคือ

 

... ความตาย ...

 

 

 

END

 

 

 

Talk : ก่อนอื่นขออธิบาย ทำไมถึงใช้ชื่อเรื่องว่า วิซิเตอร์ ไซโคซิส (Visitor psychosis) ดูมันไม่ค่อยเกี่ยวข้องกันใช่มั๊ย = =  

ที่จริงเรื่องนี้ก็คือ การที่กี้นอกใจไปมีคนอื่น ซึ่งนั่นคือการมีบุคคลที่สาม เข้ามาเกี่ยวข้อง ซึ่งเป็นปมของเรื่องนี้

และไม่ใช่ว่า บุคคลที่สามนี้จะเป็นคนโรคจิต แต่ลองคิดกลับกันดูว่า ถ้าไม่มีบุคคลที่สามมาเกี่ยวข้อง ซองมินก็ไม่จำเป็นจะต้องแสดงการกระทำแบบนี้ ซึ่งถูกมองว่ากลายเป็นคนโรคจิต ...จริงมั๊ย ฮ่า!!!

 

คิดได้อีกเหอะไรทเตอร์ 555555555 - -*

 

ไม่น่าเชื่อ ตัวเองจะแต่งฟิคได้ออกแนวจิตขนาดนี้ อร๊ากกกก ไม่นะ!!! จริงๆเค้าไม่ได้โรคจิตนะ  T.,T

เรื่องของเรื่อง บังเอิญได้ไปอ่านเรื่องย่อหนังโรคจิตมาอยู่หลายเรื่อง ได้แค่อ่านนะ เพราะไม่กล้าดู -.,-

เลยเกิดนึกอยากแต่งขึ้นมาบ้างอะไรบ้าง ซึ่งไม่ค่อยเห็นคนจะฟิคแต่งแนวนี้กันเท่าไหร่ 

จริงๆเรื่องนี้ตอนแรกอยากแต่งให้มินแค้นแล้วฆ่าหั่นกี้เลยด้วยซ้ำ =o=

แต่เด๊ยวจะจิตหลอนเกินไป ไม่ไหว แค่นี้ก็เกินทน กร๊ากกก - -

อ่านจบแล้วไรทเตอร์ของชิ่งหนีก่อน โดนด่าแน่ๆ มั้ง 55555555 +

 

อีกเรื่องขอฝากฟิคโปรเจคบอร์ดด้วยนะ ทั้งสามเรื่อง

รักร้อนละลายใจ , แผนสุดวุ่น อลวนหัวใจ , ล่าแต้ม ล่าหัวใจ ตามอ่านได้ที่เด็กดี

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=710786

หากอ่านจบแล้ว กรุณามีมารยาทที่ดีในการคอมเม้น ขอบคุณค่ะ


 

 

Comment

Comment:

Tweet

#26 By adad123 (183.89.165.78|183.89.165.78) on 2014-04-30 11:16

อยากอ่านเรื่อง LOVE Stories in 137 Days kyumin

#23 By =jv (125.26.237.216) on 2012-02-23 21:08

ป๊าดดดดดด เอานี่ไปค่ะ


Hot! Hot! Hot!
โอ้ววว ตายกันหมด เสียดายคนหล่อ 5555+

หน้ามินในมิวสิคเคิลลอยมาเรยอ่ะ 555

จิตมากกกกกกกกกกกกกกก

#12 By paka (183.89.104.202) on 2011-11-13 04:02

ฟิคโรคจิตได้ใจมากๆค่ะ อยากรู้จัง
ว่าอะไรที่ซองมินใช้ให้คยูขยับตัวไม่ได้
และคยูทิ้งมิ้นทำม้ายยยย ดูดิ
โศกนาฏกรรมความรัก T^T

#9 By BonusYuchun on 2011-11-04 00:55

เชียร์ซองมิน
ไม่ว่ามินจะจิตแค่ไหน- -
ยังไงก็ต้องคยูมินเท่านั้น ><

#5 By petal (110.49.250.90) on 2011-10-17 21:02

Best tips for Healthy Living

#4 By Healthy Living (116.71.17.228) on 2011-09-14 10:10

เศร้าอ่ะ ถึงจะจิตแต่มันออกแนวเศร้าๆด้วย

ไรเตอร์เก่งตล๊อดตลอด

#3 By thara (125.27.136.134) on 2011-09-02 13:30

จิตดีค่ะไรเตอร์ ชอบค่ะ 555

#2 By นักอ่านเงา (202.28.180.202) on 2011-08-16 00:21

น่ากลัวอ่า
เหตุผลที่ซองมินต้องจิต เหอๆ
สงสารซองมินอ่า

#1 By mhoomin (125.24.14.228) on 2011-06-27 11:17