[SF] - - - Walking Dead - - - NC-20 [KYUMIN]

posted on 21 Jun 2012 20:36 by minkyu in SFic

SF : - - - Walking Dead - - -

Couple : Kyuhyun x Sungmin

Writer : dakyo

Rate : NC-20 , (เลือดสาด?)

Talk : ขอชี้แจงเบื้องต้นไว้ตรงนี้ก่อน ว่าฟิคเรื่องนี้ นำโครงเรื่องหยิบยกมาจากซีรีย์ฝรั่งเรื่อง Walking Dead ทั้งเนื้อหาในหลายๆฉาก รวมถึงคำพูดบางตอนด้วยนะคะ … เราชอบเรื่องนี้มาก ดูแล้วสนุกตื่นเต้น และชอบฉากของตัวรองในกลุ่มเป็นคนเกาหลีด้วย แอบน่ารัก หุหุ ^^

 

 

(สำหรับคนที่ตามมาจากเด็กดี เลื่อนลงไปอ่านตรงช่วงตัวหนังสือสีขาวต่อได้เลยนะคะ)

 

 ++

 

 

“อย่านะ....หยุด.....ฮื่ออออ” ร้องไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ชายหนุ่มตัวน้อยนั่งถอยกรูดใช้มือยันพื้นไปด้านหลังตามดินสีแดงและพื้นหญ้าที่ขึ้นแซมมาตามทางเดินในป่า หลังจากที่ตัวเองวิ่งสะดุดกิ่งไม้ใหญ่จนล้มลง ใบหน้าหวานมีสีหน้าตื่นตระหนก และตกใจกลัวเมื่อกำลังถูกร่างปีศาจยักษ์ น่าตาอัปลักษณ์ขยะแขยงเดินโซซัดโซเซเข้ามาใกล้ มือหยาบกร้านแห้งเหี่ยวสีคล้ำดังเช่นซากศพ ผอมจนกระดูกแทบติดผิวหนัง หนำซ้ำยังมีคราบเลือดแห้งกรังปะปนเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของชายหนุ่มแน่น

 

หัวใจแทบวายบีบเค้น ด้วยความลนลานพยายามสะบัดออกเต็มแรงแต่ก็ไม่เป็นผล แต่สติยังดีพอพยายามควานหาท่อนไม้หรือก้อนหินแถวนั้นเพื่อใช้เป็นอาวุธ หลังจากที่ขวานด้ามยาวทำตกไว้ตอนที่สะดุดกิ่งไม้ล้ม

 

ร่างปีศาจเกาะข้อเท้าชายหนุ่ม มันอ้าปากค้างก่อนจะใช้ฟันคมก้มลงไปจ่อที่ผิวเนื้อ เพียงแค่เฉียดปลายนิ้ว ......

 

ฉึกกก !!!!    อั๊กกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!

 

เลือดสีแดงสดสาดกระจายพุ่งทะลักออกมาจากหัวสมองของร่างปีศาจไปทั่วบริเวณ หลังจากถูกมีดเล่มยาวแทงทะลุ จนมันล้มทิ้งตัวหัวลงนอนแน่นิ่งอยู่ปลายเท้าคนร่างเล็ก

 

“นายไม่รู้หรือไง ว่า”ไอ้”พวกผีดิบนี้มันต้องแทงเข้าที่หัวเท่านั้น” ชายหนุ่มร่างสูงหุ่นดี ใบหน้าขาวคมหล่อเหลา ตัดกับสีผมน้ำตาลเข้มเหลือบทอง มีดวงตาแน่วแน่จ้องมองไปยังร่างเล็กที่ยังคงหายใจหอบกับเหตุการณ์ที่น่าตกใจเช่นนี้  ริมฝีปากหนาหยักยกขึ้น พร้อมกับหยิบผ้ามาเช็ดคราบเลือดบนมีดเล่มยาว ทั้งที่นั่งอยู่บนหลังม้าสีน้ำตาลตัวสูงใหญ่ ยิ่งส่งผลให้คนหล่อดูมีเสน่ห์และเท่จับจิตเหลือเกิน

 

 

“ขอบคุณมากนะครับ” ซองมินขอบคุณคนที่เข้ามาช่วยชีวิตตนเองได้ทัน เพราะถ้าชายหนุ่มคนนี้ไม่มาฆ่าพวกผีดิบนี้ไปก่อน เขาเองก็คงจะถูกพวกมันกัดกินร่างจนไม่เหลือชิ้นดี

 

“มาสิ...ไปกัน” ชายหนุ่มกระโดดลงจากหลังม้า เผยให้เห็นร่างที่สูงสง่า เสื้อเชิ๊ตสีขาวกับกางเกงสีเขียวขี้ม้าเข้ม รองเท้าบูทหนังสีน้ำตาล เดินย่ำลงบนพื้นหญ้าก่อนจะข้ามหัวซากศพผีดิบ  ยื่นมือเข้าไปรับและช่วยประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืน

 

“ปะ....ไปไหน” 

 

“แล้วนายจะอยู่ตรงนี้ รอให้พวกซอมบี้มันแห่กันมากินนายหรือยังไงกัน … ถ้าไม่ไป ฉันจะไปละ” ว่ายังไม่ทันจบก็ผละออก กระโดดขึ้นหลังม้าอย่างชำนาญ ร่างเล็กที่ได้ยินเข้าเท่านั้นก็รีบวิ่งไปหา

 

“ดะ...เดี๋ยวสิครับ”

 

“งั้นขึ้นมาสิ”

 

“คือผม.....ผมมากับเพื่อนอีกกลุ่มนึงครับ เขาอยู่อีกฟากนึงด้านนู้น ผมต้องไปหาพวกเขาก่อน”

 

ชายหนุ่มรูปหล่อ ไม่ตอบ เพียงแต่พยักเพยิดหน้าให้คนหน้าหวานขึ้นมานั่งข้างหลังตน

 

“ผมชื่ออีซองมินครับ...แล้วคุณ”

 

“คยูฮยอน” 

 

 

.................................................................................................

 

 

 

หลังจากที่พาซองมินกลับไปยังกลุ่มเพื่อนพ้องที่มีกัน 4-5 คนแล้ว คนหล่อก็ยอมเสนอตัวให้ทุกคนตามไปพักที่ฟาร์มของเขา ทั้งนี้เพราะขืนยังอยู่ในป่า อย่างไร้จุดหมายแล้ว ดีไม่ดียังจะเจอซอมบี้แห่กันเข้ามาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อีกทั้งเพื่อนในกลุ่มคนนึงของซองมินเกิดอุบัติเหตุถูกแท่งไม้แหลมเสียบเข้าแขน ตอนที่วิ่งหนีซอมบี้อยู่ก่อนหน้านี้

 

“เป็นอะไรมากมั๊ยเยซอง” ซองมินถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่ตัวเองแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อไปหาอาหารในป่า รักษาความอยู่รอดของกลุ่มไปวันๆอย่างไร้จุดหมาย

 

เยซองสะบัดหัวเบาๆพร้อมกับถามซองมินกลับไปด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน เพราะเห็นจากสภาพผมเผ้ารุงรังเสื้อผ้าขาดเป็นริ้วแล้ว คงจะต้องเจออะไรมาบ้างเช่นกัน

 

“เอาล่ะ ถ้างั้นพวกนายตามฉันมาแล้วกัน ฟาร์มของฉันห่างออกไปจากนี้ไม่กี่ไมล์”

 

 

.................................................................................................

 

 

 

พ่อของคยูฮยอนซึ่งเป็นแพทย์รักษาสัตว์ แต่มีเหตุจำเป็นเลยต้องมาเป็นแพทย์รักษาคน ซึ่งเมื่อตรวจร่างกายของเยซองดีแล้ว พบว่าบาดแผลถูกแทงลึก ต้องใช้อุปกรณ์ผ่าตัดรวมถึงยาปฏิชีวนะอย่างเร่งด่วน เพราะถ้าปล่อยทิ้งไว้จะเกิดการติดเชื้ออย่างรุนแรงและเป็นอันตรายได้

 

คยูฮยอนเลยอาสาจะเข้าไปในชุมชนเมืองที่อยู่ห่างออกไประยะนึงจากบริเวณฟาร์มของเขา เพื่อไปเอายาและอุปกรณ์ตามที่พ่อสั่งมาให้

 

 

“เอ่อ งั้นผมขอไปกับคุณด้วยนะครับ เผื่อผมจะได้ไปหาของใช้ทั่วไปมาด้วย” ซองมินเสนอขึ้นมาจะขอไปเป็นเพื่อน อีกอย่างก็ดีเหมือนกัน เขาเองจะได้เข้าไปหาของใช้ส่วนตัวกับของจำเป็นอีกหลายอย่าง

 

“เหอะ นายคิดว่าฉันจะไปช็อปปิ้งหรือไง ... ในนั้นมีแต่ซอมบี้เต็มไปหมดไม่กลัวหรอ?” คนหล่อครางเสียงในลำคอ ข้างในเมืองใช่ว่าจะไม่อันตราย เพราะถูกปล่อยทิ้งร้างไว้นานหลายเดือนแล้ว หลังจากที่เกิดโรคระบาดแพร่กระจายเชื้อไวรัสเปลี่ยนผู้คนให้เป็นซอมบี้อย่างรวดเร็ว คงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าจะปล่อยให้คนสวยตามเขาไปด้วย

 

“ให้พ่อหนุ่มเขาไปด้วยเถอะ อย่างน้อยไปสองคนก็ยังดีกว่าไปคนเดียวนะ” คนสูงอายุเจ้าของบ้านกล่าวกับลูกชายตัวเอง ที่กำลังหันไปเตรียมอาวุธทั้งมีดพก ทั้งปืนสั้นและยาวรวมถึงกระสุนอีกจำนวนหนึ่ง พร้อมกับหยิบปืนกระบอกเล็กและมีดด้ามสั้นยื่นให้กับร่างเล็ก

 

“เอาเผื่อไว้ป้องกันตัว”

 

 

 

หลังจากที่ทั้งสองคนขี่ม้าตัวเก่งโดยที่ร่างเล็กเป็นคนนั่งซ้อนข้างหลัง เมื่อเข้ามาในแหล่งชุมชน ที่ตอนนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นสภาพเมืองร้าง ที่ไม่มีผู้คนอาศัย รอบข้างมีแต่เศษซากปรักหักพัง ตึกราบ้านช่องกระจกแตกพังยับเยินเต็มไปหมด หากแต่ยังคงมีส่วนที่ยังดีอยู่บ้าง รวมถึงหน้าร้านขายยาหลังนี้

 

ประตูกระจกของร้านถูกเปิดออก คยูฮยอนถือปืนสั้นเล็งไปยังด้านหน้าเพื่อสำรวจไปรอบๆ ข้างในของร้านขายยา ซองมินก็เช่นเดียวกัน เดินตามไล่หลังเข้ามาในร้านและปิดประตูให้สนิท จนเมื่อตรวจดูภายในเรียบร้อยว่าปลอดภัยแล้ว คยูฮยอนก็เริ่มค้นหายาและอุปกรณ์ที่ต้องการทันที

 

“นายจะเอาอะไรก็เลือกเอา”

 

“ครับ คงเป็นพวกของใช้ทั่วๆไป” ซองมินขานตอบรับแล้วเดินไปยังอีกมุมของร้านแถวๆเค้าเตอร์ ร่างเล็กค้นหาสิ่งของที่ต้องการ ทั้งอุปกรณ์เครื่องใช้สาธารณูปโภค รวมถึงยาบางรายการที่ตัวเองคาดว่าน่าจะได้ใช้เช่นยาทาแก้ฟกช้ำปวดเมื่อย

 

“เจอแล้ว” พูดลอยออกมาเบาๆ อย่างดีใจเมื่อหาสิ่งของต้องการเจอ แต่แว๊บแรกในทันใดที่หยิบกล่องหลอดเจลขึ้นมาก็แทบจะโยนทิ้ง เพราะอ่านไปเจอคำว่า

 

‘เจลหล่อลื่น’ แทนที่จะเป็น ‘เจลแก้ปวดเมื่อย’

ซองมินอยากเอาหัวโขกฝาผนังตายจริงๆ จนคยูฮยอนเดินเข้ามาด้านหลัง ซองมินจึงตกใจทิ้งกล่องเจลนั่นทันที พร้อมกับเปลี่ยนมาคว้ากล่องสีเหลี่ยมขนาดพอดีมือที่อยู่แถวๆนั้นขึ้นมาถือไว้ทันที เพราะกลัวอีกคนจับพิรุธตนได้

 

 

“ได้อะไรมั๊ย”

 

“เอ่อออ....อ่าาาา ไม่มีอะไร ก็แค่ของใช้ทั่วๆไปนั่นแหละครับ” ยิ้มแก้เก้อพูดไปพลางยกกล่องที่ถือในมือขึ้นมาชูให้ดู

 

“ถุงยางอนามัยน่ะหรอ???”  

 

ร่างสูงหัวเราะเบาๆ มองกล่องที่อยู่ในมือซองมิน ที่เขียนอย่างชัดเจน ว่า ถุงยางอนามัย’ จำนวน 12 ชิ้น ซึ่งบ่งบอกถึงว่าเป็นของใช้ทั่วๆไปสำหรับซองมิน คนที่ได้ฟังถึงกับสะดุ้งโหยง ดวงตากลมใสก้มลงมองสิ่งของที่อยู่ในมือ อ้าปากค้าง ไม่คาดคิดว่าตนดันทิ้งกล่องเจลหล่อลื่นไปคว้ากล่องถุงยางอนามัยแทนได้ แบบนี้หน้าแตกยับ อับอาย ย่ำแย่แทบอยากซุกแผ่นดินหนี

 

“เอ่อ...ไม่...ไม่....ไม่ใช่” ใบหน้าหวานน่ารัก สะบัดส่ายไปมา ริมฝีปากบางเผยอกล่าวเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก

 

“นายมีแฟนแล้วหรอ ฉันไม่เห็นรู้เลย” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ถามออกไปอย่างแปลกใจ เพราะดูแล้วคนในกลุ่มที่มาด้วยกับซองมินก็ไม่น่าจะมีใครเป็นแฟนกับซองมิน

 

“ผมหรอ?  มะ...ไม่...ไม่....ไม่มี”

 

“งั้นนายคงเป็นคนที่มั่นใจมากเลยสินะ”  

 

“โอ้ มะ  มะ ไม่ ไม่  ผะ ผมไม่เคย....อย่างนั้น” รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน กลัวว่าอีกคนจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่

 

“หรือว่านายคิดอะไรกับฉันงั้นหรอ?”

 

“ไม่ ไม่  ผม...ไม่ได้คิด  เอ่อะ...ผะ ผมหมายถึงไม่เคยมี...............เซ็กซ์” เว้นทิ้งท้ายคำสุดท้ายอย่างตะกุกตะกัก ใบหน้าหวานตื่นตระหนกสะบัดถี่รัว ดวงตากลมหยีปิดแทบมิด  “คะ...คือ เอ่อ ผะ...ผมเริ่มสับสน...แล้ว”

 

คยูฮยอนอมยิ้มกับที่ท่าน่ารักของผู้ชายตัวเล็กที่ดูตื่นตระหนกกับคำพูดของตัวเอง และเขาก็เชื่อคำพูดนั้น เพราะดูจากท่าทางที่น่ารักใสซื่อนั่นแล้ว ซองมินคงไม่ได้โกหก

 

“งั้นฉันจะมีเซ็กซ์กับนาย”

 

“ห๊า?... ทะ...ทำไม” ซองมินตกใจคำพูดของคนหล่อ

 

“นั่นคือคำถามหรอ”

 

“เอิ่มม ไม่เป็นไร คือ.....ผมแค่อยากรู้”

 

“ยังไงตอนนี้เราก็มีตัวเลือกที่เหลืออยู่ไม่มากนักหรอก” คยูฮยอนวางกระเป๋าและปืนยาวที่สะพายอยู่ กองลงข้างพื้น แล้วเดินเข้ามาประชิดอีกฝ่าย ค่อยประทับจูบลงไปที่ริมฝีปากบางเบา ซึ่งซองมินก็ไม่ได้ฝืนตัวขัดขืนแต่อย่างใด ดวงตากลมไหววูบหลับลงด้วยความรู้สึกหวั่นไหว

 

“ฉันรู้และก็รู้ว่านายก็ไม่ใช่แค่คนเดียวที่เหงาด้วย” เสียงทุ้มนุ่มพูดด้วยเหตุผลจากความเป็นจริง มือทั้งสองข้างจับชายเสื้อของตนเองแล้วถอด เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่ง ผิวขาวมีร่องกล้ามนิดๆ มันยิ่งปลุกกระตุ้นให้อีกฝ่ายคล้อยตามทั้งคำพูดและการกระทำไปได้โดยง่าย

 

“คยูฮยอน”

 

ซึ่งมันก็ใช่ ณ.ตอนนี้ ไม่ได้มีตัวเลือกมากนัก ที่ผ่านมาซองมินก็เจอกับเหตุการณ์แย่ๆมาเยอะ ยิ่งนับวันจำนวนประชากรก็ยิ่งเหลือน้อยลง คยูฮยอนพูดถูกทุกอย่าง .... ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีการปฏิเสธ

 

ซองมินค่อยๆจับเสื้อของตัวเองแล้วถอดออกตามเช่นกัน ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเข้าหา ซึ่งเพียงแค่ทำแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการตอบตกลงอีกฝ่าย

 

“วู่วว” คยูฮยอนยกยิ้มและถอนหายใจหวิว เมื่อผิวกายเบื้องบนขาวใสเปล่งประกาย ให้คนหล่อใช้สายตาคมไล้มองทั่วเรือนร่าง ดึงดูดให้ขยับกายเข้าหา แล้วร่างทั้งสองก็ประชิดเข้าหากัน มือกว้างโอบรอบเอวคนสวยและริมฝีปากทั้งสองเผยอดึงดูดรุกล้ำเข้าหากัน

 

ร่างทั้งสองเบียดกายแนบชิด บดคลึงริมฝีปากแลกกันอย่างโหยหา ในสภาวะเหตุการณ์เลวร้าย แต่เมื่อทั้งสอง มีโอกาสที่จะหาความสุขใส่ตัว ดังนั้นจึงยินยอมให้กันและกันได้โดยง่าย

 

“อื้อ~~” มือขาวนวลเนียนลูบไล้ข้างแก้มสาก เมื่อถูกอีกฝ่ายรุกล้ำด้วยลิ้นอ่อนนุ่ม กวาดต้อนความหวานในโพรงปากของเขาอย่างสนุก ถึงซองมินจะไม่ได้มีความชำนาญมากพอ แต่เป็นสัญชาตญาณความดิบในตัวถูกปลุกให้ตอบโต้กลับไปเช่นกัน

 

คยูฮยอนละมือออกจากเอวคนสวยแล้วจับรูดซิปกางเกงของตัวเองลง ขยับท่อนเนื้อแกร่งที่ดุนดันเนื้อผ้าชั้นใน ให้พ้นจากออกขอบซิปกางเกง แล้วจับมือคนสวยที่อยู่ที่แก้มของตนให้ลากต่ำไล้ลงมาตามลำคอ แผงอก ลากผ่านหัวนมสะกิดยอดปลุกอารมณ์ให้ร้อนแรงมากขึ้น ซองมินถอนหายใจวาบหวิว มือนุ่มนิ่มสั่นไหวเบาๆ ขยับลูบไล้ผิวกายคนหล่อ เลื่อนตามลงมาหยุดอยู่ที่หน้าท่องแกร่ง....

 

คนหล่อมองใบหน้าหวานขาวนวลแต่แก้มทั้งสองแดงปลั่งด้วยความเขิน ซึ่งซองมินไม่กล้าที่จะมองหน้าคยูฮยอน เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกโลมเลียทางสายตา ถึงแม้ตัวเขาเองจะเป็นคนแตะผิวกายของร่างสูงก็ตามที แต่นั่นยิ่งทำให้ซองมินเขินหนักยิ่งกว่าเก่าเพราะการที่ไม่ได้มองหน้าคนหล่อ แต่สายตากลับก้มต่ำมองลงไปยังเป้ากางเกงที่มันโป่งนูนออกมาจากกางเกงขายาวที่ถูกแหวกพ้นซิปออกมา

 

 

คยูฮยอนจับมือซองมินให้เลื่อนมากอบกุมอยู่ที่เป้ากางเกงของตัวเอง แค่อุ้งมืออุ่นร้อนสัมผัสลงไปบนเนื้อผ้าก็ทำเอาคนหล่อเสียววาบทั่วบริเวณช่วงล่าง

 

“อื้อ อ่า ซองมิน” คนถูกเรียกชื่อยิ่งเหมือนถูกกระตุ้นด้วยเสียงครางครือ มืออ่อนนุ่มก็ค่อยล้วงเข้าไปในเนื้อผ้าชั้นในกอบกุมไว้แล้วใช้อีกมือขยับร่นเนื้อผ้าให้ต่ำลง เผยให้เห็นท่อนเนื้อร้อนที่ขยายคับพองเต็มมือ กำแน่นแล้วชักรูดขึ้นลงเบาๆ จนตัวเขาเองก็ถอนหายใจอย่างพรั่งพรู ... ทั้งประหม่า ... ตื่นเต้น ...และตกใจ กับขนาดที่ไม่ใช่น้อย เมื่อเทียบกับของตัวเองแล้ว อีกอย่าง ใช่ว่าไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน เพียงแต่แค่ครั้งนี้เป็นการทำให้กับคนอื่นก็เท่านั้น .....

 

 

และเช่นเดียวกัน ในตอนนี้คยูฮยอนก็ปฏิบัติให้กับซอง เหมือนกับที่ซองมินทำให้คยูฮยอน

 

สองมือ ต่างฝ่ายต่างชักรูดซึ่งกันและกัน นำพาฉุดอารมณ์เสียวซ่านให้พุ่งพล่าน ริมฝีปากบดเบียดจูบกันอย่างไม่ยอมซึ่งกัน

 

“อื้อ...อ่า” เสียงครางหวานในลำคอเริ่มประท้วงขึ้นมาเบาๆ จนคนหล่อต้องผละริมฝีปากออกมา จูบกันอย่างไม่รู้เบื่อเนิ่นนานจนแทบลืมเวลาหายใจ ใบหน้าหวานก้มลงกดเม้มริมฝีปากลงด้วยความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

 

คยูฮยอนกดยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องถุงยางอนามัยที่ซองมินหยิบมันมาและดึงซองเล็กๆออกมาจากกล่อง 1 ชิ้น  แล้วหยิบชูให้ดู ยื่นอยู่ตรงหน้าคนสวย

 

ถุงยางอนามัย รสกล้วยหอม ชนิดผิวขรุขระ’ 

 

แค่ได้อ่านเท่านั้น ซองมินก็แทบจะกลืนน้ำลายตัวเองลงอย่างฝืดคอ คนหล่อเห็นทีท่าอีกคนประหม่าไปก็ชักสนุกขึ้นมา แล้วกดยิ้มมุมปาก

 

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า มันไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น” กระซิบเข้าข้างใบหู แทนที่จะเป็นคำปลอบประโลมกลับสร้างความประหม่าให้ซองมินยิ่งขึ้นไปอีก

 

มือหนาฉีกซองออกแล้วหยิบสิ่งของด้านในที่ขดม้วน มีกลิ่นกล้วยหอมหวาน ออกมาจดจ่อไปที่แก่นกายที่แข็งขืน ร่างเล็กกำลังจะปล่อยมือออกจากส่วนนั้น เพื่อที่คิดว่าจะให้คยูฮยอนได้สวมใส่อย่างถนัด ..... แต่เมื่อมันกลับไม่เป็นดังที่คิด

 

“ใส่ให้หน่อยสิ”

 

“อะ...อื้อออ” ไม่ใช่ว่าจะปฏิเสธ หากแต่ไม่สามารถปฏิเสธได้ เพราะคยูฮยอนจับมือซองมินให้บีบที่ส่วนปลายของถุงยาง ซองมินจับมันอย่างเก้ๆกังๆ จะใส่ก็กลัวใส่ผิดๆถูกๆ อีกอย่างก้มลงมองแก่นกายสีสดที่ฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำใสของอีกฝ่ายที่มีขนาดแตกต่างกับของตัวเอง ก็ยิ่งทำให้ใจเต้นแรงทุกครั้ง .... คนหล่อเห็นทีท่าแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

“ฉันเชื่อแล้ว...ว่านายไม่เคยมีเซ็กซ์ หึหึ…นายจับตรงปลายนี้ไว้นะ แล้วใช้อีกมือค่อยๆเลื่อนตรงที่มันม้วนอยู่ลงมาจนสุด” อธิบายวิธีการใช้งานอย่างถูกต้องให้เสร็จสรรพ ซึ่งซองมินก็ปฏิบัติตามอย่างถูกต้อง มือบางสั่นไหวแต่ก็ขยับรูดเบาๆ กลิ่นกล้วยหอมของถุงยาง หอมหวานชวนให้หลงใหลและน่าลิ้มลองมากกว่าเก่า ซองมินกำท่อนเนื้อร้อนแน่น เงยหน้าสบตากับคนหล่อ ที่มีแววตาเป็นประกาย ซองมินกัดปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้มลงคุกเข่าตรงหน้าร่างสูงที่ยืนมอง

 

 

“ อื้อ...อ๊า....ซะ...ซองมิน” ริมฝีปากบางจูบลงบนแก่นกายร่างสูง ไล้เลียด้วยปลายลิ้นอ่อนนุ่มไปตามร่องผิวที่ขรุขระของวัสดุที่สวมใส่  ก่อนจะค่อยๆกลืนกินเข้าไปในโพรงปาก มันไม่ง่ายที่ซองมินจะทำมันได้ดีเพราะนี่คือครั้งแรก แต่กลิ่นหอมหวานของรสชาติผลไม้ที่เย้ายวน มันทำให้ซองมินทำมันได้ง่ายขึ้นโดยไม่ลังเล

 

คยูฮยอนผ่อนลมหายใจ แล้วกดเม้มปากแน่น เมื่อความรู้สึกเสียวซ่านมันแผ่กระจาย ยิ่งได้มองส่วนกลางกายของตนเอง ผลุบเข้าผลุบออกในโพรงปากคนสวยที่ดูดเม้มอย่างเอร็ดอร่อยด้วยแล้ว ก็ยิ่งให้ความรู้สึกดีเหลือเกิน

 

“อ่ะ อื้ออ พอก่อน” คยูฮยอนจับไหล่ร่างเล็กแล้วยืดตัวให้ยืนขึ้นมา ริมฝีปากสีสดไล้เลียรอบปากตัวเองรู้สึกเสียดายนิดๆ เมื่อถอนมันออกจากปาก เพราะกำลังติดใจรสชาติที่หอมหวาน

 

“ถ้านายยังทำต่ออีกนิดละก็ มีหวัง....ฉันได้เสร็จคาปากนายแน่” คยูฮยอนแกล้งหยอดคำพูดออกไป เมื่อเห็นว่าซองมินเลียริมฝีปากตัวเอง ซองมินจึงได้แต่ยิ้มเขิน หน้าแดงขึ้นมา ....

 

 คยูฮยอนหัวเราะเบาๆ และลูบหัวซองมินอย่างอ่อนโยน ซึ่งซองมินรู้หน้าที่ถัดมาของตัวเองดี จึงจัดการถอดกางเกงที่ค้างคาอยู่ตรงสะโพกให้ลงไปกองอยู่ด้านล่าง ร่างสูงจับเอวซองมินแล้วอุ้มยกตัวขึ้นให้นั่งอยู่บนโต๊ะด้านในของเค้าเตอร์  แล้วสอดแขนทั้งสองข้างเข้าใต้ข้อพับหลังเข่าให้ซองมินชันขายกเข่าขึ้นใช้หลังพิงกับขอบบนของเค้าเตอร์ ซึ่งตัวเองยืนอยู่พอดีตำแหน่งกับของซองมิน คนหล่อไม่กล้าที่จะรุกล้ำเร็วเกินไปเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเกิดอาการเจ็บมาก จึงจับแก่นกายจ่อไว้ที่ช่องทางด้านหลัง พยายามถูไถช่องทางนั้นให้เกิดความคุ้นชิ้น และใช้ความหล่อลื่นของถุงยางอนามัยบรรเทาความฝืดเคืองนั้นลง

 

“อ๊ะ..” ซองมินสะดุ้งเบาๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ช่วงล่างและท้องน้อยเริ่มปวดหนึบ จากการกระถูกกระตุ้นของแก่นกายคนหล่อกับของทางร้อนของตัวเอง พลันสายตาเหลือบไปเห็นกล่องเจลอันนั้นที่อยู่ด้านหลังคนหล่อ แล้วเรียกให้อีกคนหยุดการกระทำลงก่อน

 

คยูฮยอนหันตามไปอย่างที่ซองมินบอกแล้วหยิบหลอดเจลสีฟ้าออกมาจากกล่องซึ่งได้อ่านรายละเอียดให้เป็นที่แน่ชัดว่าเป็นเจลใช้สำหรับอะไร

 

“นายนี่มัน....หึหึ” ริมฝีปากหนาอิ่มตึงกดยิ้มจนเห็นร่องแก้ม แล้วก็บีบชโลมเจลหล่อลื่นลงบนถุงยางอนามัยของตัวเองที่สวมใส่อยู่ และลูบไล้ให้ทั่วแก่นกาย ก่อนจะค่อยๆสอดใส่เข้าช่องทางอุ่นร้อนที่พยายามบังคับให้รองรับกับสิ่งแปลกปลอม ซองมินกำมือแน่นขยุ้มเข้าที่แขนของร่างสูงเพื่อระงับอารมณ์ความเจ็บปวด

 

แต่มันก็ผ่านไปได้ด้วยดี และ ไม่ยากเย็น เมื่อคยูฮยอนดันมันเข้าไปจนสุด ก็ถึงกับถอนหายใจหวิว ความเสียวมันแล่นพล่านไปทั่วกาย ยิ่งเมื่อช่องทางขมิบตอดรัดส่วนนั้นของเขาประหนึ่งแทบเหมือนถูกกลืนกินและสูบหายเข้าไป จนรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เริ่มแรกขยับกายอย่างเชื่องช้า เพื่อให้ร่างกายที่สอดประสานได้คุ้นชินก่อนจะค่อยๆขยับกายเพิ่มความเร็วให้มากขึ้น

 

“อ๊ะ..อ๊า คะ...คยูฮยอน...อืออ..” เสียงครางหวานระบายออกมาเป็นระยะ ยิ่งคยูฮยอนเพิ่มความแรงในการกระแทก ซองมินก็ยิ่งร้องเสียงหลงมากขึ้น บวกกับรูปแบบของวัตถุดิบถุงยางชนิดผิวขรุขระด้วยแล้ว ยิ่งเสริมสร้างความหฤหรรษ์ให้ร่างเล็ก และรับรู้ถึงแรงกระแทกเสียดสีกับผนังเนื้อนุ่มด้านในของตนเองทุกครั้งที่สอดใส่

 

“ฉันอยากได้ยินเสียงนายนะ แต่ต้องเบาๆหน่อยแล้วละ” คยูฮยอนยังคงไม่ลืม ว่ารอบตัวในเมืองแห่งนี้ อาจจะยังมีพวกผีดิบซ่อนตัวอยู่ก็เป็นได้ หากร้องเสียงดังไปมากกว่านี้ คงอาจจะไม่ดีเท่าไหร่

 

“ผะ..ผมขอโท.....ษ .... อื้อ” เสียงขาดห้วงไปเพราะถูกร่างสูงกดลงจูบปิดปากเพื่อเก็บเสียงให้หายไป ปลายลิ้นร้อนเลียไล้รอบริมฝีปากสีสดก่อนจะสอดลิ้นเข้าโพรงปากดึงดูดน้ำหวานอย่างไม่รู้เบื่อ ช่วงล่างก็กระแทกกายอย่างหนักหน่วงถูกผนังเนื้อนุ่มตอดรัดจนมีความสุขแทบบ้า มือหนาจับขาซองมินให้ยกชันมากขึ้น ขยับกายเข้าออกให้ได้ลึกที่สุด ถี่เร็วรัว จนวินาทีสุดท้ายที่ร่างกายกระตุกเกร็ง ซองมินจึงเอื้อมมือไปจับส่วนกลางลำตัวของตนแล้วกำรูดขึ้นลงที่ใกล้ถึงความสุขแล้วเช่นกัน

 

คนหล่อกดเม้นริมฝีปากแน่นเมื่อส่วนที่อัดอั้นถูกปลดปล่อยออกมา ... แต่คนสวยนั้นยังคงเกร็งตัว หลับตาปี๋ จนคยูฮยอนช่วยจับแก่นกายสีชมพูร่างเล็กมารวบกำไว้เองแล้วขยับรูดขึ้นลงไม่นานนักน้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งออกมาจากส่วนปลายยอด

 

“ดีไหม.....”

 

อีกฝ่ายไม่ตอบแต่กลับก้มหน้างุด พยายามซุกเข้าที่ไหล่ของคนหล่อ คยูฮยอนยิ้มบางเบา ค่อยๆถอนกายออกมาจากร่างเล็ก แล้วจัดการดึงวัสดุที่เป็นสิ่งรองรับน้ำรักของตนเองออกให้เรียบร้อย

 

คยูฮยอนแนบหน้าผากลงไปทาบกับคนสวย ปลายจมูกชนกัน พ่นลมหายใจอุ่นที่เหนื่อยหอบแต่กลับมีความสุขจนล้นปรี่อย่างบอกไม่ถูก จนแก้มใสของซองมินแดงระเรื่อน่ารักน่าชัง

 

ให้ตายเหอะ!! …. ถ้าหากขืนอยู่นานไปกว่านี้อีก คาดว่าถุงยางอาจจะใช้หมดกล่อง!! ???

 

 

“เรารีบกลับกันเถอะซองมิน” 

 

 

 ………………………………………………………….

 

 

 

สภาพฟาร์มของคยูฮยอนนั้น ค่อนข้างอยู่ห่างไกลจากถนนสายหลัก รวมถึงตัวเมือง อีกทั้งยังต้องเข้ามาในป่า ทำให้บริเวณนี้ยังค่อนข้างปลอดภัย รวมถึงโดยรอบของฟาร์ม มีรั้วรอบขอบชิด เสริมกำลังด้วยการกั้นตาข่ายลวดหนามล้อมรอบ ป้องกันเขตเดนไม่ให้ถูกผีดิบที่หลุดมารุกล้ำเข้ามาได้โดยง่าย

 

 

ชายหนุ่มรูปหล่อลูกชายเจ้าของบ้านเดินออกมานั่งที่หน้าระเบียงบ้าน พาให้หวนคิดถึงเรื่องราวเหตุการณ์ที่ต่างๆที่น่าสลดใจ เพราะที่ผ่านมา เมืองทั้งเมืองต้องถูกแปรเปลี่ยนสภาพจากที่อยู่อาศัยของผู้คน กลายเป็นเมืองแห่งผีดิบซอมบี้ ซากศพที่ตายไปแล้วแต่กลับฟื้นคืนชีพร่อนเร่เต็มไปหมด แม่ของคยูฮยอนเองรวมถึงพี่สาวก็รวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย จึงให้ทำฟาร์มแห่งนี้ มีแต่กับพ่อคยูฮยอน คยูฮยอน และน้องชายต่างมารดาที่ชื่อว่า มินโฮเท่านั้น

 

 

“อ๊ะ ขอโทษครับ” ประตูหน้าบ้านถูกเปิดออกไปเฉียดแผ่นหลังคนหล่อที่นั่งอยู่ตรงบันไดทางลงระเบียง แต่นั่นก็ไม่ทำให้ตกใจเลยแม้แต่นิด อีซองมินเดินไปยืนข้างๆ เอามือเท้าวางพาดกับขอบระเบียงแล้วมองไปยังลานหญ้ากว้างด้านหน้าของฟาร์ม

 

“ขอบคุณที่ช่วยผมและเพื่อนๆนะครับ......เฮ้ออ” สีหน้าหวานสลดลง คยูฮยอนรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร ที่ผ่านมาซองมินคงเจอเรื่องเลวร้ายและแย่ๆมามากนัก

 

“อย่าทำหน้าหมดหวังแบบนั้นสิ เรายังมีชีวิตต่อ ก็ต้องสู้ต่อไป มีสมองมีชีวิต อย่าไปท้อแท้กับพวกซากศพเดินได้ไร้สมองพวกนั้น ... ว่าแต่ถ้าเพื่อนนายหายดีแล้ว นายจะไปไหนต่อ ถ้านายออกไปข้างนอก รอบตัวนายก็จะมีแต่พวกซอมบี้”

 

“ยังไม่รู้เลยครับ พวกผมผ่านมันมาได้ไกลขนาดนี้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว” ร่างเล็กตัดเพ้อ เพราะก่อนหน้าที่เขาจะพบคยูฮยอน กลุ่มของเขาเองก็หนีเอาเป็นเอาตายมาจากอีกเมืองนึง จนผ่านมาหลายเมืองแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววที่จะหาสถานที่ปลอดภัยจากพวกผีดิบนั่นได้

 

“งั้นนายก็มาอยู่กับฉันเลยสิ”

 

“เอ่อ...คือว่า...”

 

“ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ก็ได้นะ.......”

 

ซองมินมองคยูฮยอน ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจที่ช่วยเหลือตนและเพื่อนมาโดยตลอด แต่ถ้าจะให้ตอบตกลงไปทันทีก็คงจะไม่ได้ ยังไงก็คงต้องถามความสมัครใจของเพื่อนๆด้วยเช่นกัน

 

“ส่วนเรื่องเมื่อวันก่อนขอโทษนะ” คยูฮยอนกล่าวขอโทษออกไป เพราะดูอีกคนอาจจะยังเป็นกังวลอยู่

 

ซึ่งซองมินเข้าใจดีกว่าคยูฮยอนกล่าวขอโทษเรื่องอะไร แต่นั่นมันก็ไม่ได้เป็นความผิดของคยูฮยอนซักนิด อีกทั้งซองมินเองก็เป็นฝ่ายเต็มใจที่จะทำแบบนั้นอยู่แล้ว  ส่วนเรื่องที่ตนเองกังวลไม่ใช่เรื่องที่เขามีอะไรกับคยูฮยอน หากแต่เป็นเรื่องการดำรงชีวิตต่อไปในอนาคตต่างหาก

 

“อื้อ ไม่เป็นไร”

 

“นายมีปัญหาอะไรที่จะอยู่บ้านเดียวกับฉันรึป่าว”

 

“ไม่ครับ....แค่....คะ...คะ....คือว่า..ผมยังไม่รู้เลย......ว่าผมชอบคุณหรือป่าว”  คยูฮยอนยิ้มออกมากับคำพูดอีกฝ่าย

 

“แต่ฉันชอบนาย”

 

 

หลังจากบทสนทนาของทั้งคู่จบลง ในมื้อค่ำทุกคนก็ต่างรวมตัวนั่งทานข้าวกันที่โต๊ะอาหาร โดยที่มีพ่อคยูฮยอนนั่งหัวโต๊ะ และเริ่มเปิดประเด็นพูดคุยสำหรับการชักชวนให้ซองมินและเพื่อนในกลุ่มทุกคนที่มาพักอาศัยอยู่ชั่วคราว เป็นอาศัยพักอยู่รวมกันกับครอบครัวตนในระยะยาว ทั้งในตอนนี้ผ่านมาหลายวัน อาการของเยซองก็เริ่มหายดีแล้ว ในทีแรกทุกคนต่างก็ปฏิเสธด้วยความเกรงใจและเหตุผลต่างๆนานา เพราะคิดว่าถ้าเยซองหายดีกลุ่มของพวกเขาก็คงต้องเดินทางต่อ เพื่อหาสถานที่ปลอดภัยหรือสถานที่ของทางการที่คอยช่วยเหลือจากผู้ประสบภัย แต่ด้วยเหตุผลทั้งหมดที่พ่อคยูฮยอนหยิบยกเอามาพูด และก็ยังไม่รู้ว่าสถานที่ของทางการนั้น มันมีอยู่จริงหรือไม่ และซึ่งมันก็เป็นไปได้ยากที่จะออกไปข้างนอกตอนนี้แล้วหาที่ปลอดภัยได้ เพราะก็เห็นๆกันว่า รอบนอกมีแต่พวกผีดิบที่รอแพร่เชื้อเต็มไปหมด ทุกคนจึงตกลงที่จะอยู่ร่วมกัน

 

ซึ่งก่อนหน้าคยูฮยอนได้เข้ามาคุยกับพ่อและขอให้ทุกคนได้อยู่ร่วมกัน ในทีแรกพ่อของคยูฮยอนไม่เห็นด้วย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมใจอ่อนให้กลับลูกชายจนได้

 

 

ซองมินหันมายิ้มขอบคุณคยูฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆตน คนหล่อเอียงคอมองเล็กน้อยและชายตามอง ริมฝีปากกระตุกยิ้มขึ้นเบาๆ พร้อมกับยื่นเศษกระดาษเล็กๆเขียนส่งให้ ซองมินรับมาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

 

 

กระดาษสีขาวถูกคลี่ออก หลังจากอ่านจบ ใบหน้าหวานแดงปลั่ง ข้าวในปากก็แทบจะสำลักออกมาด้วยความเขิน

 

 

‘เรายังมีถุงยางเหลืออีก 11 อันนะ ...... คืนนี้ต่อกันไหม?’

 

 

อีซองมินกลั้นยิ้ม หยิบปากกาที่ส่งมาให้พร้อมกับกระดาษเขียนตอบกลับลงไปในกระดาษแผ่นเดิม แล้วรีบยัดใส่มือคนหล่อทันที

 

‘เหอะ .... อย่าคิดว่าผมจะยอมง่ายๆนะครับ’ …..

 

‘แต่เอาเป็นว่า ...... คืนนี้ต่อที่ไหนดีล่ะ’ ^^

 

 

The End

 

จบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

http://writer.dek-d.com/astusa/writer/viewlongc.php?id=698937&chapter=37


 

 

Talk (โปรดอ่าน - -*): อย่าถามว่ามีตอนต่อมั๊ย จะตอบว่า ไม่มี เพราะเป็นฟิคชั่ววูบ =__=

จบแล้วให้เอาไปคิดต่อเอง 5555+ ไหนๆก็ได้ของมาฟรี แล้วเหลืออีกเยอะก็ต้องใช้ให้คุ้ม!! กร๊ากก

ส่วนที่มาที่ไป หลายคนจะกังวลว่าแล้วฟาร์มของคยูฮยอนจะถูกซอมบี้บุกไหม?จะอยู่รอดกันยังไง?

อันนี้ไม่ขอเล่า เพราะอย่างที่เกริ่นนำไปแต่แรกแล้วว่า ฟิคเรื่องนี้หยิบยกบางฉากมาจากซีรีย์ฝรั่ง Walking Dead นั่นเอง ถ้าใครอยากรู้ อยากติดตามต่อ แนะนำว่าให้ไปดูเรื่องนี้เอาเองนะจ๊ะ ขอบอกว่าสนุกมาก

แต่เตือนสำหรับคนที่ไม่ชอบความรุนแรงเลือดสาด ก็อย่าดูเลยนะ เพราะเรื่องนี้มันอาจจะแรงอยู่ เลือดสาดฟันหัวซอมบี้แบะ ล้วงควักกินตับไตไส้พุงอะไรแบบนี้ (แต่ไม่ใช่เลือดสาดแบบเอนซีนะเออ ถ้าหวังแบบในหนังจะมีขนาดนี้คงไม่ใช่แล้ว5555) แต่ถ้าชอบแนวนี้อยู่ ก็ไม่ควรพลาด คึคึคึ

 

ประเด็นเด็ดจากซีรีย์ : ฉากในฟิคที่นำมาจากซีรีย์มีหลายๆฉาก รวมถึงฉากที่หยิบกล่องถุงยางฯผิด แล้วทำให้เกิดประเด็นต่อมานั่นแหละ คึคึคึ

 

ขอบคุณที่ยังคงติดตามฟิคกันอยู่นะคะ ถึงแม้จะห่างหายไปนาน...มากกกกกกกกกกก = =*

ส่วนตอนจบของพาราไดซ์คลับนั้น ยังคงแต่งต่อยู่นะคะ อย่าเพิ่งลืมกัน ฮ่าๆๆๆ (ได้ข่าวว่าโดนทวงทุกวัน)

และก็ขอบคุณพี่เปียนะคะ ที่ช่วยมาร่วมกันหื่นกันน้องอยู่เสมอๆ จนได้ฟิคเรื่องนี้ เอิ๊กๆๆ

 

ปล. ถ้าหากอ่านจบแล้ว ช่วยคอมเม้นหน่อยนะคะ เพราะส่วนหนึ่งก็ยังอยากทราบว่า จะมีคนที่ติดตามฟิคและอ่านฟิคเรากันอยู่มากน้อยแค่ไหนหลังจากที่บอร์ดคยูมินเวิร์ลปิดลงไป ขอบคุณทุกๆคอมเม้นนะคะ

 ถ้ามีปัญหาการคอมเม้นในนี้ไม่ได้ (เนื่องจากต้องกรอกโค้ดให้ลำบาก - - ก็ตามคอมเม้นที่เด็กดีก็ได้นะคะ

http://writer.dek-d.com/astusa/writer/viewlongc.php?id=698937&chapter=37

++

 

Comment

Comment:

Tweet

อ่า~~คยูมิน cry cry น่ารักอะ

#7 By baby boy (103.7.57.18|110.49.240.198) on 2012-12-16 11:52

ฮ่า มาแล้วววววววววววว
ตอนแรกเหมือนจะเป็นฟิคที่เครียดมาก
เปิดตัวมาก็สู้กันเลือดสาด แถมคู่พระนางก็เจอกันแบบในสถานการณ์ที่ไม่น่าจะมีเรืปองบนเตียงได้
แล้วพอเข้าเมืองไปหาของใช้อีก มันควรจะกลัว ตื่นเต้น เร่งรีบ
ไหงมันกลับมาเจอเจลกะถุงยาง และเปลี่ยนไปทำเรื่องอย่างว่าได้
อ่านไปแล้วแอบฮาเลยอ่ะ ถ้ากำลังจะเสร็จ แล้วซอมบี้มามันจะทำยังไง
อุ้มมินหนีทั้งที่กล้วยยังคาอยู่งั้นเหรอ โฮ่ ไม่อยากจะคิด
แล้วมินก็นะ ยอมเค้าง่ายเกิน แค่เค้าบอกว่า อาจจะไม่ได้เจอใครอีกก็ยอมให้เค้าทิ่มซะและ ตัดสินใจเคะในทันที
มันหื่นเลือดพุ่ง ปนขำกรามค้างเลยอ่ะเรื่องนี้ หรือเพราะเค้าไม่เคยดูหนังก็ไม่รู้
ปล ร่วมนับถอยหลังรอคลับด้วยคนนะ

#4 By แมงตาโร่ (103.7.57.18|124.122.239.15) on 2012-06-23 06:44

ฮ่า มาแล้วววววววววววว
ตอนแรกเหมือนจะเป็นฟิคที่เครียดมาก
เปิดตัวมาก็สู้กันเลือดสาด แถมคู่พระนางก็เจอกันแบบในสถานการณ์ที่ไม่น่าจะมีเรืปองบนเตียงได้
แล้วพอเข้าเมืองไปหาของใช้อีก มันควรจะกลัว ตื่นเต้น เร่งรีบ
ไหงมันกลับมาเจอเจลกะถุงยาง และเปลี่ยนไปทำเรื่องอย่างว่าได้
อ่านไปแล้วแอบฮาเลยอ่ะ ถ้ากำลังจะเสร็จ แล้วซอมบี้มามันจะทำยังไง
อุ้มมินหนีทั้งที่กล้วยยังคาอยู่งั้นเหรอ โฮ่ ไม่อยากจะคิด
แล้วมินก็นะ ยอมเค้าง่ายเกิน แค่เค้าบอกว่า อาจจะไม่ได้เจอใครอีกก็ยอมให้เค้าทิ่มซะและ ตัดสินใจเคะในทันที
มันหื่นเลือดพุ่ง ปนขำกรามค้างเลยอ่ะเรื่องนี้ หรือเพราะเค้าไม่เคยดูหนังก็ไม่รู้
ปล ร่วมนับถอยหลังรอคลับด้วยคนนะ

#3 By แมงตาโร่ (103.7.57.18|124.122.239.15) on 2012-06-23 06:42

โอ่ยยยยยยยยย !! ชอบเรื่องนี้ ~
มินโอนอ่อนง๊ายง่ายเนอะ -..- เจอมองตาที่เดียว
เคลิ้มเลยหรือ ? เหมือนมินจะใสซื่อ เอ๊ะยังไง - -
ชอบมุกตอนเจอเจลกับไอ้ 12 ชิ้นนั่นจัง
บังเอิญหยิบได้ถูกอันซ้ะด้วย เลยได้ใช้งานเลย
ชอบพล๊อตเรื่องนี้ ><" ขอบคุณซอบบี้ที่ทำ
ให้สองคนนี้ได้เป็นของกันและกัน -,.- อะไร ? 55

#2 By Pandora (103.7.57.18|110.168.92.34) on 2012-06-21 22:48

หายไปนานมากอ่ะค่ะพี่ดาว แต่นะอยู่ดีๆกี้ก็ไปขอเขากด แล้วมินก็ยอมซะงั้น โฮกกกก อยากจะกรี๊ด เออ แต่อ้อมขอวกกลับไปตอนแรกที่เจอกันก่อน แบบว่าเท่ห์มากค่ะพ่อคุณ แต่ปากไม่ค่อยดีนะ จะเท่กว่านี้ถ้าเฮียมาช่วยแล้วพูดดีๆกับเขาหน่อย ฮ่าา กลับมาฉากนั้น ร้านขายของ กลางเมืองผี ก็ยังทำกันได้เนอะ ไม่ไหวจะเคลียร์จริงๆพ่อคุณ แล้วในที่สุดยางกล้วยผิวขุรขระก็ได้ใช้ โฮกกกก ไม่ไหวจะเคลียร์ มินก็นะขนาดไม่เคยๆ แต่ทำได้แบบถึงใจพ่อคุณมาก กร๊ากกกกกกก ขอบคุณสำหรับฟิคนะค่ะพี่ดาว คิดถึงฟิคพี่ดาวมากกกกกก

#1 By Only13km (103.7.57.18|125.27.18.71) on 2012-06-21 22:00