[SF] - - - Walking Dead - - - NC-20 [KYUMIN]

posted on 21 Jun 2012 20:36 by minkyu in SFic

SF : - - - Walking Dead - - -

Couple : Kyuhyun x Sungmin

Writer : dakyo

Rate : NC-20 , (เลือดสาด?)

Talk : ขอชี้แจงเบื้องต้นไว้ตรงนี้ก่อน ว่าฟิคเรื่องนี้ นำโครงเรื่องหยิบยกมาจากซีรีย์ฝรั่งเรื่อง Walking Dead ทั้งเนื้อหาในหลายๆฉาก รวมถึงคำพูดบางตอนด้วยนะคะ … เราชอบเรื่องนี้มาก ดูแล้วสนุกตื่นเต้น และชอบฉากของตัวรองในกลุ่มเป็นคนเกาหลีด้วย แอบน่ารัก หุหุ ^^

 

 

(สำหรับคนที่ตามมาจากเด็กดี เลื่อนลงไปอ่านตรงช่วงตัวหนังสือสีขาวต่อได้เลยนะคะ)

 

 ++

 

 

“อย่านะ....หยุด.....ฮื่ออออ” ร้องไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ชายหนุ่มตัวน้อยนั่งถอยกรูดใช้มือยันพื้นไปด้านหลังตามดินสีแดงและพื้นหญ้าที่ขึ้นแซมมาตามทางเดินในป่า หลังจากที่ตัวเองวิ่งสะดุดกิ่งไม้ใหญ่จนล้มลง ใบหน้าหวานมีสีหน้าตื่นตระหนก และตกใจกลัวเมื่อกำลังถูกร่างปีศาจยักษ์ น่าตาอัปลักษณ์ขยะแขยงเดินโซซัดโซเซเข้ามาใกล้ มือหยาบกร้านแห้งเหี่ยวสีคล้ำดังเช่นซากศพ ผอมจนกระดูกแทบติดผิวหนัง หนำซ้ำยังมีคราบเลือดแห้งกรังปะปนเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของชายหนุ่มแน่น

 

หัวใจแทบวายบีบเค้น ด้วยความลนลานพยายามสะบัดออกเต็มแรงแต่ก็ไม่เป็นผล แต่สติยังดีพอพยายามควานหาท่อนไม้หรือก้อนหินแถวนั้นเพื่อใช้เป็นอาวุธ หลังจากที่ขวานด้ามยาวทำตกไว้ตอนที่สะดุดกิ่งไม้ล้ม

 

ร่างปีศาจเกาะข้อเท้าชายหนุ่ม มันอ้าปากค้างก่อนจะใช้ฟันคมก้มลงไปจ่อที่ผิวเนื้อ เพียงแค่เฉียดปลายนิ้ว ......

 

ฉึกกก !!!!    อั๊กกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!

 

เลือดสีแดงสดสาดกระจายพุ่งทะลักออกมาจากหัวสมองของร่างปีศาจไปทั่วบริเวณ หลังจากถูกมีดเล่มยาวแทงทะลุ จนมันล้มทิ้งตัวหัวลงนอนแน่นิ่งอยู่ปลายเท้าคนร่างเล็ก

 

“นายไม่รู้หรือไง ว่า”ไอ้”พวกผีดิบนี้มันต้องแทงเข้าที่หัวเท่านั้น” ชายหนุ่มร่างสูงหุ่นดี ใบหน้าขาวคมหล่อเหลา ตัดกับสีผมน้ำตาลเข้มเหลือบทอง มีดวงตาแน่วแน่จ้องมองไปยังร่างเล็กที่ยังคงหายใจหอบกับเหตุการณ์ที่น่าตกใจเช่นนี้  ริมฝีปากหนาหยักยกขึ้น พร้อมกับหยิบผ้ามาเช็ดคราบเลือดบนมีดเล่มยาว ทั้งที่นั่งอยู่บนหลังม้าสีน้ำตาลตัวสูงใหญ่ ยิ่งส่งผลให้คนหล่อดูมีเสน่ห์และเท่จับจิตเหลือเกิน

 

 

“ขอบคุณมากนะครับ” ซองมินขอบคุณคนที่เข้ามาช่วยชีวิตตนเองได้ทัน เพราะถ้าชายหนุ่มคนนี้ไม่มาฆ่าพวกผีดิบนี้ไปก่อน เขาเองก็คงจะถูกพวกมันกัดกินร่างจนไม่เหลือชิ้นดี

 

“มาสิ...ไปกัน” ชายหนุ่มกระโดดลงจากหลังม้า เผยให้เห็นร่างที่สูงสง่า เสื้อเชิ๊ตสีขาวกับกางเกงสีเขียวขี้ม้าเข้ม รองเท้าบูทหนังสีน้ำตาล เดินย่ำลงบนพื้นหญ้าก่อนจะข้ามหัวซากศพผีดิบ  ยื่นมือเข้าไปรับและช่วยประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืน

 

“ปะ....ไปไหน” 

 

“แล้วนายจะอยู่ตรงนี้ รอให้พวกซอมบี้มันแห่กันมากินนายหรือยังไงกัน … ถ้าไม่ไป ฉันจะไปละ” ว่ายังไม่ทันจบก็ผละออก กระโดดขึ้นหลังม้าอย่างชำนาญ ร่างเล็กที่ได้ยินเข้าเท่านั้นก็รีบวิ่งไปหา

 

“ดะ...เดี๋ยวสิครับ”

 

“งั้นขึ้นมาสิ”

 

“คือผม.....ผมมากับเพื่อนอีกกลุ่มนึงครับ เขาอยู่อีกฟากนึงด้านนู้น ผมต้องไปหาพวกเขาก่อน”

 

ชายหนุ่มรูปหล่อ ไม่ตอบ เพียงแต่พยักเพยิดหน้าให้คนหน้าหวานขึ้นมานั่งข้างหลังตน

 

“ผมชื่ออีซองมินครับ...แล้วคุณ”

 

“คยูฮยอน” 

 

 

.................................................................................................

 

 

 

หลังจากที่พาซองมินกลับไปยังกลุ่มเพื่อนพ้องที่มีกัน 4-5 คนแล้ว คนหล่อก็ยอมเสนอตัวให้ทุกคนตามไปพักที่ฟาร์มของเขา ทั้งนี้เพราะขืนยังอยู่ในป่า อย่างไร้จุดหมายแล้ว ดีไม่ดียังจะเจอซอมบี้แห่กันเข้ามาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อีกทั้งเพื่อนในกลุ่มคนนึงของซองมินเกิดอุบัติเหตุถูกแท่งไม้แหลมเสียบเข้าแขน ตอนที่วิ่งหนีซอมบี้อยู่ก่อนหน้านี้

 

“เป็นอะไรมากมั๊ยเยซอง” ซองมินถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่ตัวเองแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อไปหาอาหารในป่า รักษาความอยู่รอดของกลุ่มไปวันๆอย่างไร้จุดหมาย

 

เยซองสะบัดหัวเบาๆพร้อมกับถามซองมินกลับไปด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน เพราะเห็นจากสภาพผมเผ้ารุงรังเสื้อผ้าขาดเป็นริ้วแล้ว คงจะต้องเจออะไรมาบ้างเช่นกัน

 

“เอาล่ะ ถ้างั้นพวกนายตามฉันมาแล้วกัน ฟาร์มของฉันห่างออกไปจากนี้ไม่กี่ไมล์”

 

 

.................................................................................................

 

 

 

พ่อของคยูฮยอนซึ่งเป็นแพทย์รักษาสัตว์ แต่มีเหตุจำเป็นเลยต้องมาเป็นแ